ندهد ، و از اين خبر استفاده شود كه آنها ايمان را همان اقرار ظاهرى دانند و اعتقاد قلبى را شرط ندانند و كفر را هم انكار ظاهرى شناسند ولى اين از آنها مشهور نيست . در مواقف و شرحش گويد : يك فرقهء مهم مسلمانان مرجئه‌اند و آنها را به اين لقب خوانند براى آنكه عمل را از نيت پست اندازند يا آنكه با وجود ايمان گناه را زيانمند ندانند چنانچه با كفر طاعت سود ندهد و اميد بخشى كنند به گنه‌كاران و آنان پنج دسته‌اند : 1 - يونسيه ، پيروان يونس نميرى كه گويند : ايمان همان معرفتِ خدا و خضوع و محبت قلب است و هر كه دارا باشد مؤمن است و با وجود آن ترك طاعت و گناه كردن زيان ندارد و كيفر ندارد . 2 - عبيديه ، كه بر اين عقيده اضافه كرده‌اند علم خدا جز ذات او است و خدا به صورت انسان است . 3 - غسانيه ، پيروان غسان كوفى كه گويند : ايمان معرفت و اقرار به خدا و رسول و هر آنچه از طرف خدا آورده است مىباشد بطور اجمال و تفصيل و فزونى دارد و كاستى ندارد . 4 - ثوبانيه ، پيروان ثوبان مرجى گويند : ايمان معرفت است و اقرار به خدا و رسول و هر چه در خرد نگنجد و آنچه تعقل شود از ايمان نيست و همه اعمال را پست‌تر از ايمان دانند . 5 - ثومنيه ، ياران ابى معاذ ثومنى گويند : ايمان معرفت و تصديق و محبت و اخلاص و اقرار بدان چه رسول آورده است مىباشد و ترك همه يا بعضى كفر است و بعض آن ايمان يا جزئى از ايمان نيست و هر گناهى كه به اتفاق كفر نيست مرتكبش فاسق و گنه‌كار است و هر كه ترك نماز را حلال شمارد كافر است چون تكذيب بما جاء به النبى كرده ، و هر كه به قصد قضاء ترك كند كافر نيست . پايان نقل از مجلسى ( ره ) .