1 - اسلام همان انقياد و پيروى ظاهرى است و تصديق و اذعان قلبى در آن معتبر نيست ، بخلاف ايمان كه نياز به اعتقاد قلبى و بلكه قطعى دارد چنانچه بيايد . 2 - در ايمان اعتقاد به ولايت معتبر است نه در اسلام و ذكر اعمال براى اين است كه در ايمان شرط هستند يا آنكه اعتقاد به آنها شرط ايمان است . از مجلسى ( ره ) - آنچه از آيات و اخبار فراوان در بارهء ايمان و اسلام عيان شود اين است كه در قرآن و سنت به چند معنى اطلاق شوند كه هر كدام فوائدى دارند : 1 - ايمان به معنى مجموع عقائد حقه و اصول خمسه و فوائد آن در دنيا مصونيت جان و مال و آبرو است جز در موارد حد و تعزير و در آخرت صحت عمل و استحقاق ثواب و نيل شفاعت . 2 - با اضافهء انجام واجبات و ترك محرمات قرآنى كه مقام عدالت است و به علاوه از فوائد گذشته فوائد عدالت هم بر آن مرتب است . 3 - باضافه انجام جميع واجبات و ترك جميع محرمات و ثمره آن لحوق به مقربين و حشر با صديقين و مضاعف شدن حسنات و رفع درجات است . 4 - باضافه انجام مستحبات و ترك مكروهات بلكه مباحات ، چنانچه در اخبار از صفات مؤمن محسوب شده و اين مقام انبياء و اوصياء است چنانچه در بعضى اخبار مؤمن را در بعض آيات به ائمه تفسير كرده است . و امّا اسلام در غالب اطلاق مىشود بر اداى شهادتين و اقرار ظاهرى ، و گرچه با اذعان قلبى نباشد و اقرار به ولايت هم نداشته باشد چنانچه سابقاً دانستى ، و ثمرهء آن در دنيا حفظ جان و مال و جواز استحقاق ارث و سائر احكام ظاهره است سپس شرح بسيار مفصلى در معناى اسلام و ايمان نقل كرده و تا