از مجلسى ( ره ) - پس از ذكر دنبال آيه و اشاره به « و اجعلنا للمتقين اماما » مىگويد تطبيق آنها بر امام روشن است و تطبيق آنها بر غير امام نيازمند تكلف شديدى است . از مجلسى ( ره ) - آيات در سورهء لقمان چنين است : ( 14 ) : « و سفارش كرديم انسان را نسبت به والدينش ، مادرش او را بار دارى كند و سستى بر سستى افزايد و تا دو سال از شير باز دارد ، كه بايد شكر كنى اى انسان براى من و براى والدين خود ، سرانجام به سوى من است » . ( 15 ) : « و اگر با تو ستيزه كردند كه آنچه را ندانى شريك من گردانى پيروى از آنها مكن ، و در دنيا با آنها خوش زى و پيروى از روش كسى كن كه به سوى من باز گردد ، سپس برگشت شما همه به سوى من است و آگاهتان كنم بدان چه كرديد » . و پس از نقل تفسير آن از بيضاوى گويد : تأويل وارد در خبر از غريب‌ترين تأويلات است و بر فرض صدور آن از ائمه ( ع ) از بطون عميقه است و از ظاهر پُر دور است و علمش نزد كسى است كه از او صادر شده « هما اللذان ولدا العلم » يعنى آنان كه علم مردم از آنها سر زده و به وسيلهء آنها دانش يافتند و ميراث آنها پس از مرگ حكمت است و حق آنها بر انسان حق زندگانى روح است زيرا زندگى روح به دانش و حكمت است و هر كه ندارد مرده است ميان زنده‌ها ، و حق پدر و مادر جسمانى زندگى جسم است كه به مرگ پايان پذيرد ولى آن جاويد بماند ، ميراث اينان مالى است كه فانى شود و جز در اين چند روزهء دنيا بهره ندهد و ميراث آنان دانش و حكمت است كه تا ابد بپايند و بمانند ، پس پدران روحانى به ذكر و شكر و طاعت سزاوارترند و الدليل على ذلك گفته‌اند دو وجه دارد : 1 - آنكه دليل بر اينكه سرانجام به سوى خدا است اين دو پدر روحانى هستند .