نگهدار آنند و گرد آن را دارند تا آب به قرارگاه خود برسد كه دل پيغمبر ( ص ) است يا وصى او ، و طينت‌هاى بهشتى از ملكوتند و طينت‌هاى زمينى از عالم ملك كه از آميختن آنها بدن خاتم الأنبياء و خاندانش آفريده شده به خلاف انبياء و فرشته‌ها كه آنها از يك طينت آفريده شده‌اند چنانچه آنان تنها يكى از دو روح را دارند . اين كلمات بر پايهء اصول و اصطلاحاتى است كه او پذيرفته و خود داند كه چه گفته . از مجلسى ( ره ) - مما خلقنا ، يعنى از آنچه بدن‌هاى ما از آن آفريده شده و در اين عبارت اختصارى است كه از گفته‌هاى پيش معلوم است و متحمل است كه مقصود اين باشد كه ابدان ما از اعلا عليين خلق شده ، و قلوب شيعه‌هاى ما هم از آن خلق شده كه بدن ما خلق شده ، و اين معنى اظهر است ، و بدان كه مفسرين در تفسير عليين اختلاف دارند : 1 - آن درجات عاليه‌اى است كه گرد آن جلالت است . 2 - آسمان هفتم است . 3 - سدرة المنتهى . 4 - بهشت است . 5 - لوحى است از زبر جد سبز زير عرش آويخته و كردار آنان در آن نوشته است . فرّاء گفته : يعنى فراز بر فراز تا آنجا كه پايان ندارد ، و مقصود اين است كه نوشتهء كردارشان يا آنچه در آن نوشته شود در عليين است ، يعنى در دفتر اعمال آنها است يا آنكه دفتر اعمالشان در اين جاهاى شريف است ، و به اين معنى آخرى در آيه مضاف حذف شده ، يعنى « ما ادريك ما عليين » اين بياناتى است راجع به تفسير آيهء كريمه ، و اما وجه استشهاد بدان در اين حديث بر دو وجه است : 1 ) به مناسبت اينكه دفتر اعمالشان در جايى است كه گِلِ آنها از