شود اول كس باشد كه اسلام آورده و آن على بن ابى طالب است ، و هم فرمود : فرشته‌ها بر من و على هفت سال صلوات فرستادند زيرا جز من و او كسى از مردها نماز نمىخواند ، و مانند اين روايات ، و از اينجا ثابت شد كه ايمان او از روى يقين و معرفت بوده نه صرف تقليد و تلقين ، خصوص كه پيغمبر آن را ايمان و اسلام ناميده و آنچه بچه از راه تقليد و تلقين اظهار دارد به طور مطلق اسلام و ايمان نيست . 4 - خود امير المؤمنين سابقهء اسلام خود را مدح خود دانسته و از مفاخر خود شمرده و بر دشمنان خود بدان احتجاج كرده و در مقامهاى چندى آن را مكرر كرده ، و اگر ايمان او چنانچه ناصبىها گويند معتبر نبود ، روا نبود كه آن را مدح خود داند و عبادت نامد و بدان ببالد و خود را بدان بر ابى بكر و عمر برترى دهد و به ناچار مخالفان او بر او اعتراض مى كردند ، و چون چنين اعتراضى نكردند و قبول كردند دليل بر فساد گفتار ناصبىها است . 5 - پيغمبر ، على ( ع ) را در حالى دعوت با اسلام كرد كه كار خود را نهان مىداشت و از دشمن مىهراسيد ، اگر به على ( ع ) از همه جهت اعتماد داشت اين اعتماد دليل بر كمال عقل و شايستگى على ( ع ) است ، و اگر به او اعتماد نداشت به حفظ اسرار و انضباط تام در امر اسلام در اين صورت تقصير كرده است و خلاف حكمت و تدبير عمل كرده و پيغمبر از اين نقصان و هر نقصانى مبرّا است و خدا مقام او را اجلّ شمرده و گفتار كسانى كه به او چنين نسبت‌ها دادند دروغ شمرده ، در اين صورت مقصود ناصبىها از طعن در ايمان على ( ع ) عيب كردن رسول ( ص ) و نكوهش از افعال او و توصيف او است به عبث و تفريط ، به طور خلاصه ترجمه شد . از مجلسى ( ره ) - از اين حديث ظاهر مىشود كه غسل دهندهء