كند . نجاشى در فهرست گويد : على بن عبيد اللَّه بن حسين بن على بن الحسين ( ع ) ازهد و اعبد آل أبى طالب بود در زمان خود و از اصحاب مخصوص امام كاظم و امام رضا بود و با شيعهء اماميه مربوط بود و چون محمد بن ابراهيم طباطبا خواست كه ابو السرايا با او بيعت كند نپذيرفت و كار را به محمد بن محمد بن زيد بن على رد كرد . و از كشى نقل شده كه خودش به عبادت امام رضا رفت و امام رضا از او تجليل و احترام فراوان كرد و زنش ام سلمه در پشت پرده بود و محل جلوس امام رضا را نشان كرد و بعد از خروج از مجلس جاى آن حضرت را بوسيد و بدان تبرك جست . مجلسى ( ره ) گويد : " ضعف " به معنى مثل است و مقصود اين است كه عقاب آنها دو برابر است ، و شايد مقصود اين باشد كه عذاب آنها سه برابر است بنا بر اينكه ضعف دو چندان باشد ، ولى اگر ضعف دو چندان باشد بايد عقاب چهار برابر باشد تا معنى تثنيه صدق كند ، فتدَّبر . مجلسى ( ره ) - المنكر لهذا الامر - استفهام انكارى است ، يعنى سائل اظهار عقيده كرده كه منكران از بنى هاشم مانند منكران ديگر نيستند و امام هم او را تصديق كرده و فرموده : نسبت به بنى هاشم منكر نگو كه شامل جاهل باشد بلكه جاحد بگو كه انكار با علم و عقيده است يعنى بر همهء بنى هاشم امامت ما معلوم است و هر كدام انكار كنند انكار زبانى است و براى جلب منفعت يا حب رياست است . ابو الحسن در ضمن روايت كنيهء على بن اسماعيل ميثمى است ( كه يكى از راويان حديث است ) و توجه به آيهء سورهء يوسف براى بيان اين است كه انكار بر جهل و نادانى صدق مىكند . علت اينكه منكران امامت از خاندان بنى هاشم دو گناه دارند اين است كه :