مجلسى ( ره ) گويد در تفسير عياشى بعد از قول او « إِلَى الظُّلُماتِ » زيادتى دارد و آن اين است : گويد : گفتم مگر مقصود از آن كفار نيست ، چون خدا فرمايد « وَ الَّذِينَ كَفَرُوا » گويد امام در جواب فرمود : كافر چه نورى دارد كه از آن بر آيد و به ظلمات در آيد ، همانا مقصود اين است كه آنها در پرتو اسلام بودند ، يعنى فطرت اسلام زيرا هر نوزادى به فطرت خداشناسى و اسلام زائيده شود ، يا منظور آيه جمعى است كه پيش از مرگ پيغمبر ( ص ) مسلمان بودند و پس از وى برگشتند از اسلام به وسيلهء پيروى از سركشان و پيشوايان گمراهى ، و امام استدلال كرده كه آيه در بارهء آنها است به اينكه بايد نورى داشته باشند تا آنها را از آن بيرون برند و وجوه ديگر ناجور و زور است و آيه در بارهء اينها نازل شده چنانچه « مجاهد » در ميان مفسرين آن را برگزيده و تفسير عياشى هم مؤيد آن است . و نكته اينكه نور را به لفظ مفرد آورده و ظلمات را به لفظ جمع اين است كه دين حق و راه حق يكى است و آن راه راست است كه كوتاه‌ترين خط پيوست ميان هر فرد است و نقطهء سعادت ابدى ولى دين‌هاى باطل و پرتگاه‌هاى گمراهى بسيار است و در هر دو طرف اين خط مستقيم نورانى است كه كيش قويم است و از همهء كيشهاى باطل بر كنار است . از مجلسى ( ره ) - رعيت مردمى باشند كه پيروى از امامى دارند ، آن امام نيكو كار باشد يا بد كردار ، « في الاسلام » قيد رعيت است يعنى در ظاهر اسلام ، « كل امام جائر » يعنى هر كدام از ائمهء جور باشد نه مقصود همهء آنها باشد كه حكم روى پيروى از كل آنها آمده باشد ، و گفته‌اند كه پيروى يك امام جائر در حكم پيروى همهء امامان جور است . . . ، ( كلّ امام عادل ) هم همين معنى را دارد ، يعنى هر امام بر حقى در هر زمانى يا مقصود تصديق به همهء امامان حق است به اين كه معتقد باشد هيچ زمانى از