مقدّمهء مؤلّف خداى سبحانه هم در مبداى « 1 » شهود ، ذرّات عوالم وجود را از مكمن غيب ومستسرّ « 2 » ريب بر منصّهء « 3 » ظهور وبروز ، جلوهء فروغ وفروز داد . وبا آن همه تمنّع ودلال « 4 » وسترات عزّ وكبرياى جمال وجلال ، خودنمايى وخويشتن‌ستايى گرفت وبر موجب حكمت وسابقهء رحمت از يكان‌يكان بر صدق ربوبيّت وكمال وحدانيّت خويش انصاف واعتراف خواست ؛ هر يك بر حسب وسع وطاقت ، زبان فقر وفاقت بازگشودند وبر بديههء خاطر ولطيفهء حاضر كلمت « لا اله الّا أنت أنت ربّنا وإليك المصير » آغاز كردند واز آن جمله شرذمه‌اى معدود از دعوى هستى به فتواى حق‌پرستى بركناره شدند ، ترك ما ومن گفتند ، بذل جان وتن كردند ، حقيقت هستى در نيست ديدند ، فناى مطلق را عين زيست دانستند . جان به جانان دادن آمد كيششان * سمّ ناقع « 5 » شهد نافع پيششان هر كه اندر مرگ بيند صد وجود * همچو پروانه بسوزاند وجود « ولا تحسبنّ الذين قتلوا في سبيل اللّه أمواتا بل احياء عند ربّهم يرزقون » « 6 » وطراز بخش اين جمع وفروغ‌افزاى اين شمع ، كان مروّت ومعدن فتوّت خيرهء

--> ( 1 ) . مظهر ، مجلى . ( 2 ) . نهان . ( 3 ) . جلوه‌گاه . ( 4 ) . غمزه ( 5 ) . كشنده ( 6 ) . آل عمران : 169