است بر هر فرد بيمار سراغ دارو رود ، زيرا خدايى كه درد آفريده ، دارو نيز آفريده است . « 1 » حتّى موقعى كه سعد بن ابى وقاص بيمارى قلبى گرفت ، حضرت فرمود : بايد پيش « حارث كلده » طبيب معروف ثقيف برويد ، سپس خود آن حضرت او را به داروى مخصوصى راهنمايى كرد . « 2 » علاوه بر اين ، بياناتى دربارهء آويزه‌هاى جادوئى - كه فاقد همه گونه آثارند - وارد شده است . كه به دو روايت در اين خصوص اشاره مىشود : 1 . مردى كه فرزند او دچار گلو درد شده بود ، با آويزه‌هاى جادويى وارد محضر پيامبر شد . پيامبر فرمود : فرزندان خود را با اين آويزه‌هاى جادويى نترسانيد ، لازم است در اين بيمارى از عصارهء « عود هندى » استفاده كنيد . « 3 » امام صادق عليه السّلام مىفرمود : إنّ كثيرا من التمائم شرك ؛ بسيارى از بازوبندها و آويزه‌ها شرك است . « 4 » پيامبر و اوصياى گرامى او ، با راهنمائى مردم به داروهاى زيادى كه همه آن‌ها را محدثان بزرگ اسلام ، تحت عنوان طبّ النبى و طبّ الرضا و . . . گرد آورده‌اند ، بار ديگر ضربهء محكمى بر اين اوهام - كه گريبان عرب دوران جاهليت را گرفته بود - وارد ساخته‌اند . 7 . قسمت ديگرى از خرافات براى رفع نگرانى و ترس ، از وسايل زير استفاده مىكردند : موقعى كه وارد دهى مىشدند و از بيمارى و با يا ديو مىترسيدند ، براى رفع ترس در برابر دروازهء روستا ، ده بار صداى الاغ مىدادند و گاهى اين كار با آويختن استخوان روباه به گردن همراه

--> ( 1 ) . التاج ، ج 3 ، ص 178 ، يعنى اين آويزه‌ها در رفع بيمارى مؤثر نيست . ( 2 ) . همان ، ص 179 . ( 3 ) . همان ، ص 184 . ( 4 ) . « سفينه » ، مادهء « رقى » .