اخلاق عمومى عرب مقصود آن رشته از اخلاق و آداب اجتماعى است كه پيش از اسلام در ميان آنان رواج داشت ، برخى از اين رسوم در ميان تمام عرب گسترش پيدا كرده بود . به طور كلى اوصاف عمومى و پسنديدهء عرب را مىتوان چنين خلاصه كرد : اعراب زمان جاهلى و به خصوص فرزندان عدنان ، طبعا سخى و مهمان‌نواز بودند ، كمتر به امانت خيانت مىكردند ، پيمان‌شكنى را گناه غير قابل بخششى مىدانستند ، در راه عقيده فداكار بودند و از صراحت لهجه كاملا برخوردار بودند ، حافظه‌هاى نيرومندى براى حفظ اشعار و خطبه‌ها در ميان آنان پيدا مىشد و در فنّ شعر و سخنرانى سرآمد روزگار بودند ، شجاعت و جرأت آنان ضرب المثل بود ، در اسب‌دوانى و تيراندازى مهارت داشتند و فرار و پشت به دشمن را زشت و ناپسنديده مىشمردند . در برابر اين‌ها ، يك رشته فساد اخلاق ، دامن‌گير آن‌ها شده بود كه جلوهء هر كمالى را از بين برده بود و اگر روزنه‌اى از غيب به روى آنان باز نمىشد ، به طور مسلم طومار حيات انسانى آنان درهم پيچيده مىشد ، يعنى اگر در اواسط قرن ششم ميلادى ، آفتاب روان‌پرور اسلام بر دل‌هاى آنان نتابيده بود ؛ ديگر شما امروز اثرى از عرب عدنانى مشاهده نمىكرديد و بار ديگر داستان اعراب « بائده » تجديد مىگشت . از يك طرف ، نبودن رهبرى و فرهنگ صحيح و از طرف ديگر انتشار فساد و شيوع خرافات ، زندگانى اعراب را به صورت يك زندگانى حيوانى درآورده بود . به طورى كه صفحه‌هاى تاريخ ، براى ما از جنگ‌هاى پنجاه و صد سالهء آن‌ها - كه بر سر موضوعات كوچك و غير قابل اهميّت - داستان‌هايى نقل مىكند . وجود بىنظمى و هرج و مرج و نبودن يك حكومت مقتدر - كه بر اوضاع مسلط باشد و ياغىها را بر سر جاى خود بنشاند - سبب شده بود كه اعراب به صورت خانه به دوش زندگى كنند ، و هر سال در نقطه‌اى از بيابان‌ها با مركب و چارپايان خود ، دنبال