تحصيل كند و بىرغبت است ، ولى ذوق نقاشى او خوب است و به آن شور عجيبى در سر دارد . راهنمايى معلم را ولى دانش‌آموز پذيرفت ، چيزى نگذشت كه وى ، رشتهء نقاشى را تعقيب كرد و در اين فن سرآمد روزگار گرديد . دوران كودكى ، براى اولياى اطفال بهترين فرصتى است كه ذوق و استعداد فرزند خود را بيازمايند و از كردار و رفتار و تصورها و خيال‌هاى او ، ذوقش را به دست آورند ، زيرا افكار ، حركات ، سخنان شيرين و لطيف كودك ، آيينه لياقت و شايستگى او است ؛ به گونه‌اى كه اگر مقدمات پرورش استعداد او فراهم گردد ، از او به نحو احسن مىتوان بهره‌بردارى نمود . مطالعهء زندگانى رسول گرامى صلى اللّه عليه و آله و سلّم و رفتار و كردار او تا دوران بعثت ، دورنماى زندگى و اهداف عالى او را مىتواند در نظر ما ترسيم كند و نه تنها دقت و مطالعه در تاريخ كودكى او ، ما را از آينده درخشان وى آگاه مىسازد ، بلكه زندگىنامه اجمالى او تا روزى كه مبعوث به رسالت گرديد و خود را رهبر اجتماع خواند ، از آينده او خبر مىدهد و مىرساند كه اين فرد براى چه كارى آفريده شده و آيا ادعاى رسالت و رهبرى او با سرگذشت وى وفق مىدهد يا نه ؟ آيا زندگى چهل‌ساله ، رفتار ، كردار ، گفتار و نحوهء معاشرت طولانى او با مردم ، مؤيد رسالتش است يا نه ؟ از اين رو در اينجا به بخشى از روزهاى نخستين زندگانى آن حضرت اشاره مىكنيم : دايهء مهربان محمّد ، پنج سال از وى محافظت كرد و در تربيت و پرورش او كوشيد . در طىّ اين مدت زبان عربى فصيح را آموخت كه بعدها حضرتش به اين افتخار مىكرد . سپس « حليمه » او را به مكّه آورد و مدتى نيز آغوش گرم مادر را ديد و تحت سرپرستى جدّ بزرگوار خود قرار گرفت و يگانه مايهء تسلى بازماندگان « عبد اللّه » همان فرزندى بود كه از او به يادگار مانده بود . « 1 »

--> ( 1 ) . سيرهء ابن هشام ، ج 1 ، ص 167 .