بازگشت به آغوش خانواده دست آفرينش ، هر يك از افراد انسان را براى كارى ساخته است : عده‌اى را براى فراگرفتن علم و دانش ، دسته‌اى را براى اختراع و اكتشاف ، برخى را براى كار و كوشش ، بعضى را براى تدبر و سياست ، گروهى را براى تدريس و تربيت و همچنين . . . مربيان دلسوز كه خواهان پيشرفت افراد و جامعهء خود مىباشند ، پيش از آن كه اشخاص را به كارى بگمارند ، ذوق و سليقهء آنان را آزمايش مىكنند و هر كس را در جايى به كار مىگيرند كه ذوق و توانايى آن را دارد ، زيرا در غير اين صورت دو ضرر متوجه اجتماع مىشود : كارى را كه آن فرد مىتوانست بكند ، انجام نداده و آن را هم كه انجام داده ، بىنتيجه بوده است . گويند : « در هر سرى ذوقى است ، خوشبخت كسى است كه ذوقش را دريابد » . آموزگارى شاگرد تنبلى را پند و اندرز مىداد و مفاسد تنبلى و سرانجام زندگانى كسانى را كه به دنبال تحصيل نرفته و بهار عمر خود را با كسالت و هوس‌رانى مىگذرانند ، تشريح مىكرد . ديد كه شاگرد ، در حالى كه سخنان او را گوش مىدهد ، ضمنا با قطعهء زغالى روى زمين صورت مىكشد . ناگهان متوجه شد كه اين پسر ، براى تحصيل و كسب علوم آفريده نشده است ، بلكه دست آفرينش او را براى نقاشى خلق نموده است . از اين لحاظ پدر و مادر او را خواند و گفت : اگر فرزند شما در آموختن و