برادر خود « عبد الدار » كوچك‌تر بود ، ولى در قلب‌هاى مردم موقعيّت خاصى داشت . شعار او پرهيزگارى ، دعوت مردم به تقوا و خوش‌رفتارى با مردم و صلهء ارحام بود و با اين موقعيّت بزرگ ، ابدا در صدد رقابت با برادر خود « عبد الدّار » و قبضه كردن مناصب عالى كعبه نبود . حكومت و رياست طبق وصيت پدر ( قصىّ ) ، با برادر او « عبد الدار » بود ، ولى پس از فوت دو برادر ، فرزندان آنان در تصدّى مناصب با هم نزاع كردند و سرانجام پس از كشمكش‌هاى زياد ، كار به مصالحه و تقسيم مقامات ، پايان پذيرفت و تصميم گرفتند كه توليت كعبه و رياست « دار الندوه » با فرزندان « عبد الدّار » و سقايت و مهمان‌دارى حجاج با پسران « عبد مناف » باشد و اين تقسيم تا ظهور اسلام به حال خود باقى بود . « 1 » 4 . هاشم او نياى دوم پيامبر اسلام بود كه نامش « عمرو » و لقبش « علاء » بود . وى با عبد شمس هم‌زاد است و دو برادر ديگر او « مطلب » و « نوفل » مىباشد . ميان اهل تاريخ معروف است كه : هاشم با عبد شمس توأم ( دوقلو ) بوده و هنگام تولد ، انگشت هاشم به پيشانى برادرش ، عبد شمس چسبيده بود . موقع جدا كردن ، خون سرشارى جارى شد و اين پيشامد سبب شد كه مردم آن را به فال بد گيرند . « 2 » حلبى در سيرهء خود مىنويسد : اين فال بد ، اثر خود را بخشيد ، زيرا جنگ و خون‌ريزى پس از اسلام ، ميان بنى عباس از فرزندان هاشم و بنى اميه - كه از صلب عبد شمس بودند - حكم فرما بود . « 3 »

--> ( 1 ) . مناصب كعبه ، به طور مسلم روز ساختن كعبه وجود نداشت ؛ بلكه تدريجا بر اثر مقتضيات و مناسباتى پيدا شد و مناصب كعبه تا ظهور اسلام چهار قسمت بود : 1 . توليت و كليددارى كعبه . 2 . سقايت ، يعنى تهيّهء آب براى زائران خانه خدا در ايّام حج . 3 . رفادت ، يعنى غذا دادن به حاجيان . 4 . رياست مكّيان و پرچمدارى و فرماندهى سپاه ، و منصب اخير جنبهء دينى نداشت . ( 2 ) . تاريخ طبرى ، ج 2 ، ص 13 . ( 3 ) . سيرهء حلبى ، ج 1 ، ص 5 .