رسيد به آيه إِنَّ هذا كانَ لَكُمْ جَزاءً وَ كانَ سَعْيُكُمْ مَشْكُوراً . و حسن بن مهران اين گونه ادامه مىدهد : پس پيامبر صلّى اللّه عليه و آله ناگهان برخاست ( و راه افتاد ) تا به منزل فاطمه عليها السّلام وارد شد ، چون حال نزار آنان را ديد آنها را گرد آورد ، سپس در حالى كه مىگريست سخت در انديشه آنان بود ، مىفرمود : آيا شما سه روز است در اين حاليد و من خبر ندارم ؟ در اين هنگام جبرئيل اين آيات را فرود آورد : « هرآينه نكوكاران از جامى مىنوشند كه طبع آن ( در سپيدى و خوشبويى ) كافور است ، سرچشمه‌اى كه بندگان خاصّ خدا از آن مىنوشند و آن را به هرگونه كه خواهند جارى مىسازند » « 1 » امام باقر عليه السّلام فرمود : آن چشمه‌اى در خانه پيامبر صلّى اللّه عليه و آله است كه به خانه‌هاى پيامبران و مؤمنان جارى مىشود . « آنها به نذر خود وفا مىكنند » « 2 » ( فرمود : ) يعنى على و فاطمه و حسن و حسين عليهم السّلام و كنيز آنان « فضّه » . « و از روزى كه شر ( و سختى آن ) فراگير است مىترسند » « 3 » . ( فرمود : ) آن روز گرفته و عبوس است . « و طعام را با علاقه به آن اطعام مىكنند » ، « 4 » با اينكه خود آن غذا را مىخواستند ( و به آن نياز داشتند ) آنها را بر خود پيش مىداشتند . « به مسكين » : درمانده‌اى از اهل اسلام . « و يتيم » : يتيمى از اهل اسلام . « و اسير » : اسيرى از مشركان . و هرگاه آنان را اطعام مىكردند مىگفتند : « ما براى خشنودى خداست كه به شما طعام مىدهيم و از شما هيچ پاداش و سپاسى نمىطلبيم » « 5 » . امام باقر عليه السّلام فرمود : به خدا سوگند اين را به زبان نگفتند بلكه

--> ( 1 ) إِنَّ الْأَبْرارَ يَشْرَبُونَ مِنْ كَأْسٍ كانَ مِزاجُها كافُوراً ، عَيْناً يَشْرَبُ بِها عِبادُ اللَّهِ يُفَجِّرُونَها تَفْجِيراً الانسان : 6 . ( 2 ) يُوفُونَ بِالنَّذْرِ الانسان : 7 . ( 3 ) وَ يَخافُونَ يَوْماً كانَ شَرُّهُ مُسْتَطِيراً . الانسان : 7 . ( 4 ) وَ يُطْعِمُونَ الطَّعامَ عَلى حُبِّهِ الانسان : 7 . ( 5 ) وَ يُطْعِمُونَ الطَّعامَ عَلى حُبِّهِ مِسْكِيناً وَ يَتِيماً وَ أَسِيراً إِنَّما نُطْعِمُكُمْ لِوَجْهِ اللَّهِ لا نُرِيدُ مِنْكُمْ جَزاءً