وقتى كه حسين عليه السّلام به دنيا آمد ، رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله شادمان گشت و او را « حسين » نام نهاد و برايش عقيقه و صدقه داد . پيامبر صلّى اللّه عليه و آله او را بسيار دوست مىداشت آنچنان كه گاهى حسين عليه السّلام نزد رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله كه در سجده بود مىشتافت ، صفها را مىشكافت تا به پيامبر صلّى اللّه عليه و آله مىرسيد و بر پشت حضرت صلّى اللّه عليه و آله سوار مىشد . چون حضرت صلّى اللّه عليه و آله از سجده برمىخاست يك دست خود را بر پشت حسين عليه السّلام مىگرفت و دست ديگر را بر زانو مىنهاد ( و بدين گونه ادامه مىداد ) تا از نماز فارغ مىشد . فضايل و كرامات امام عليه السّلام : تكبير پيامبر صلّى اللّه عليه و آله بخاطر تكبير حسين عليه السّلام [ 1 ] - 1 - صدوق ( ره ) ، از امام باقر عليه السّلام نقل كرده كه فرمود : . . . حسين عليه السّلام دير به سخن آمد تا آنجا كه بيم مىرفت نكند حرف نزند و بىسخن باشد . روزى رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله براى نماز بيرون آمد در حالى كه حسين عليه السّلام را بر شانهء خود نهاده بود ، مردم ( براى نماز ) پشت سر حضرت صلّى اللّه عليه و آله صف بستند و حضرت صلّى اللّه عليه و آله او را در طرف راست خود بر زمين گذارد و تكبير نماز گفت ، پس حسين عليه السّلام ( نيز ) تكبير گفت ، چون رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله تكبير حسين عليه السّلام را شنيد تكبير را دوباره فرمود و حسين عليه السّلام نيز دوباره تكبير گفت ، تا اينكه رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله هفت بار تكبير فرمود ، و حسين عليه السّلام نيز ( به پيروى از رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله ) هفت بار تكبير گفت . بدين گونه سنّت هفت بار تكبير گفتن ( در ابتداى نماز ) آغاز شد .