ابن سعد ( مترجم : محمود مهدوى دامغانى )
341
الطبقات الكبرى ( فارسي )
( 1 ) حسين بن حسن بن عطيّه بن سعد بن جنادة عوفى ، از مردم كوفه و كنيهاش ابو عبد اللّه بوده است ، او بسيار حديث شنيده و با اين همه در حديث ضعيف بود ، او را به بغداد آوردند و به روزگار خلافت هارون نخست او را به سرپرستى قضاوت بخش خاورى پس از حفص بن غياث گماشتند و سپس از بخش خاورى منتقل شد و سرپرستى قضاى بخش عسكر مهدى را عهدهدار شد و سپس از كار بر كنار شد و همچنان در بغداد بود تا در سال دويست و يك يا دويست و دو در گذشت . اسد بن عمرو بجلى كنيهاش ابو منذر و از نژادگان قبيله بجيله و حديث بسيارى پيش او و ان شاء اللّه مورد اعتماد بوده است ، او با ابو حنيفه همنشينى داشته و فقه آموخته است ، او كه از مردم كوفه بوده است به بغداد آمده و پس از عوفى عهدهدار قضاوت بخش خاورى شده است . عافية بن يزيد اودى او هم از شاگردان و اصحاب ابو حنيفه بوده است و براى مهدى عباسى سرپرستى قضاى منطقه عسكر مهدى بغداد را عهدهدار شده است . عصمة بن محمد انصارى پيشنماز مسجد بزرگ انصار در بغداد بوده است ، او از سهل بن ابى افلح و يحيى بن سعيد و عبيد اللّه بن عمر روايت مىكرده و در نظر محدثان در حديث ضعيف بوده است .