( 1 ) خواستند و در آمدند و روپوش از چهرهء پيامبر ( ص ) كنار زدند . عمر گفت : چه بى هوشى و غشّى ! چه شديد است غشّ پيامبر ( ص ) . پس آن گاه برخاستند و چون بر در خانه رسيدند ، مغيرة گفت : اى عمر ، به خدا سوگند كه رسول خدا ( ص ) مرده است . عمر گفت : دروغ مىگويى و رسول خدا نمرده است و تو را فتنه فرو گرفته است . پيامبر ( ص ) هرگز نخواهد مرد تا آنكه منافقان را نابود كند . پس آن گاه ابو بكر در آمد و عمر همچنان براى مردم داد سخن مىداد . ابو بكر گفت : ساكت باش ! ساكت شد . ابو بكر بر منبر رفت و حمد و ثناى خداى گفت و آن گاه اين آيه را خواند : « تو ميرنده‌اى و ايشان ميرندگان » [ 1 ] و سپس اين آيه را خواند « و نيست محمد مگر پيامبرى كه گذشتند پيش از او پيامبران ، پس اگر بميرد يا كشته شود ، و برگرديد بر پىهايتان » [ 2 ] تا آخر آيه . پس آن گاه گفت : هر كس محمد را عبادت مىكند ، همانا كه محمد مرده است و هر كس خدا را مىپرستد ، همانا كه خداوند زنده است و هرگز نخواهد مرد . عمر گفت : آيا آنچه گفتى در قرآن است ؟ گفت : آرى . آن گاه عمر بانگ برداشت كه : اى مردم ، اين است ابو بكر ، و او ريش سپيد مسلمانان است ، با او بيعت كنيد . و مردم با او بيعت كردند . ابو بكر بن عبد اللّه بن ابى اويس از سليمان بن بلال ، از محمد بن عبد اللّه بن ابى عتيق تيمىّ ، از ابن شهاب زهرىّ ، از سعيد بن مسيّب ، از ابو هريرة نقل مىكند كه مىگفته است * چون ابو بكر به مسجد درآمد ، عمر بن خطّاب با مردم سخن مىگفت ، ابو بكر به درون خانهء پيامبر ( ص ) شد ، به همان حجرهء عايشه كه رسول خدا در آنجا رحلت فرموده بود . پس قطيفهء يمنى را كه پيامبر ( ص ) در آن پيچيده بود ، از چهرهء ايشان كنار زد و نگريست و پس آن گاه خم شد و بر چهرهء بوسه بداد و گفت : پدرم فداى تو باد ، به خدا سوگند كه خداوند دو بار تو را نمىميراند . مرگى كردى كه پس از آن مرگى نخواهى داشت . پس آن گاه به مسجد رفت ، و عمر همچنان سخن مىگفت . ابو بكر گفت : اى عمر بنشين . و او خوددارى كرد . ابو بكر دو يا سه بار چنان گفت و چون عمر همچنان خوددارى كرد ، ابو بكر برخاست و شهادتين گفت و مردم به سوى او آمدند و دست از عمر بداشتند ، ابو بكر پس از شهادتين گفت : هر كس از شما محمد ( ص ) را عبادت مىكرده است محمد ( ص ) بدون ترديد مرده است و هر كس خداوند را مىپرستد ، خداى زنده جاويد است ، و خداى تعالى مىفرمايد : « و

--> [ 1 ] . آيهء 31 از سورهء زمر . - م . [ 2 ] . آيهء 144 از سورهء آل عمران . - م .