و بر اثر آن مشكلات داخلى به رنگهاى گوناگون پديد آمد . ( 1 ) از روزى كه خلافت اسلامى به مركز جديد خود در عراق انتقال يافت ، بر اثر صراحتى كه در حكم و قاطعيتى كه در اجراى عدالت ابراز ميداشت ، اين قبيل مردنماها روش ناپسند فتنه‌انگيزى و اخلالگرى و تفرقه‌افكنى را در پيش گرفته و در اين كارها آزموده شده بودند . علت اصلى اخلال و كارشكنى اين عده ، فقط اين بود كه از سود مادى اين رژيم مأيوس شده و بدان اميدى نداشتند . . چه اينكه ، خلافت هاشمى ، حكومت دينى بود نه رياست دنيوى و مادى . اينها دانسته بودند كه اين رژيم به آنان اجازه نخواهد داد كه وضع پيشين خود و اختيارات وسيعى را كه در مورد دخالت در كارهاى عمومى و بهره‌برداريهاى نامشروع داشتند ، ادامه دهند و راه رسيدن به اميدهاى خام و كارهاى غير قانونى را بر آنان خواهد گرفت . پيدايش و رشد خلافت جديد در كوفه و ادامه‌ى عصيان معاويه در شام ، براى اين عده موقعيت مناسبى پيش آورد كه نيروى خود را به كار گرفته و اخلالگريهاى خود را آغاز كنند و هر اندازه كه ممكن است - و لو از راه ببازى گرفتن هر دو جبهه - خود را به منافع آنى و نزديك برسانند . براى آنان دو راه بيشتر وجود نداشت : در صورت امكان ، بدست آوردن پست‌ها و شغل‌هائى در حكومت جديد كه بتواند حرص و از آنان را اشباع كند ، و در غير اين صورت ، كارشكنى و خرابكارى و توطئه بر ضد اين حكومت . خزائن شام پيوسته جلوه‌ى دلپذير پول و وعده را در برابر چشمشان قرار ميداد و دل از كفشان مىربود . . و اساسا هميشه برّاترين سلاح حكومت شام در همه‌ى برخوردهايش با كوفه ، پول و وعده بود .