و كتاب و سلاحم را به تو تحويل دهم ، همچنانكه آن حضرت مرا وصى خود كرده و كتاب و سلاحش را به من داده است . و مرا مأمور كرده كه به تو دستور دهم در آخرين لحظات زندگيت ، آنها را به برادرت حسين بدهى » سپس به حسين رو كرد و فرمود : « و به تو نيز امر فرموده است كه اين همه را به اين پسرت واگذار كنى » و سپس دست على بن الحسين را گرفت و گفت : « رسول خدا به تو نيز دستور داده كه آنها را به پسرت محمد بن على بسپارى . . به او سلام پيغمبر و مرا برسان ! » « 1 » ( 1 ) همه‌ى كتابهاى حديث كه متعرض موضوع مزبور شده‌اند ، آن را به همين صورت ذكر كرده و روايات مربوط به آن را با سندهاى صحيح و از راههاى مورد اطمينان به منابع اصلى خبر - يعنى ائمه‌ى اهل بيت عليهم السلام و غير آنها - متصل ساخته‌اند . . و اين صورت با وضعيتى كه بر حسب قاعده و حدس در آنچنان شرائطى بايد بوقوع پيوسته باشد ، نيز متناسب و قابل تطبيق است . . و راستى جز اين ، صورتى كه شايسته و صحيح باشد كدام است ؟ اين ، روش شيعه‌ى اماميه در اثبات امامت است : - نصوص و گفته‌هاى صريحى از پيغمبر - كه از طريق شيعه ، متواتر است - و هم رواياتى با متن روشن و دلالت آشكار از طريق غير شيعه ، امامت را در دوازده نفر و همه از قريش منحصر مىسازد « 2 » و در همين ضمن

--> ( 1 ) اصول كافى ( ص 151 ) و كشف الغمة ( ص 159 ) و جز آنها . ( 2 ) مثلا در « صحيح مسلم » ( ج 2 ص 119 ) در باب : « مردمان پيرو قريشند » از جابر بن سمرة روايت كرده كه گفت : « از رسول خدا شنيدم فرمود : دين تا روز قيامت برپا خواهد بود و بر مردمان دوازده خليفه كه همه از قريشند حكومت