17 . مسلّم است كه صلح مؤمنان يكى بيش نخواهد بود و اگر احيانا در راه خدا جنگى پيشامد كرد ، هيچ مؤمنى حق ندارد بدون موافقت مؤمنان با طرف مخاصمه صلح كند ، مگر اين كه اين صلح مورد موافقت همه مؤمنان باشد كه در آن صورت آن چنان صلحى كه بر اساس عدالت و برابرى استقرار يافت ، براى همه الزام‌آور خواهد بود . 18 . هر طايفه‌اى كه همراه ما جنگ كند ، دستجات آن طايفه بايد به نوبت همراه ما بجنگند . 19 . از آنجايى كه مؤمنان همه در حكم يك هيأت هستند ، در خون‌هايى كه از آن‌ها در راه خدا ريخته مىشود ، اولياء يكديگرند ( يعنى همه ولى دم شناخته مىشوند و قصاص بر عهدهء همه است ) . 20 . أ . بدون ترديد مؤمنان پرهيزكار پيرو هدايت و تابع بهترين طريق ارشادند . 20 . ب . هيچ مشركى نبايد به يك نفر از قريش حمايتى بدهد و يا مالى از او نگه‌دارى كند ، هيچ مؤمنى را مانع نشود كه بر مشرك تسلط پيدا كند . 21 . اگر كسى عمدا مؤمنى را بكشد و ثابت شود ؛ بايد به قصاص آن قتل كشته شود ، مگر اين كه بازماندگان مقتول راضى شوند ( كه خون‌بها بگيرند ) و همهء مؤمنان بايد براى مجازات اقدام كنند و هيچ نوع عمل و اقدام ديگرى براى مؤمنان روا نيست . 22 . براى هيچ مؤمنى كه معتقد به اين سند باشد و به خدا و روز قيامت عقيده داشته باشد ، جايز نيست كه به جنايت كار كمك كند يا او را پناه دهد و هر كسى كه جنايت‌كار را يارى دهد يا او را پناه دهد ، هرآينه لعنت خدا و خشم خدا در روز قيامت متوجّه او خواهد بود و هيچ نوع مخارجى يا غرامتى از او پذيرفته نخواهد شد . 23 . بر شما مؤمنان واجب است در هر موردى كه با يكديگر اختلاف پيدا كرديد ، مرجع امر خدا و پيغمبرش باشند .