الْأَرْضِ رَبَّنا ما خَلَقْتَ هذا باطِلًا سُبْحانَكَ فَقِنا عَذابَ النَّارِ . . . فَاسْتَجابَ لَهُمْ رَبُّهُمْ ، أَنِّي لا أُضِيعُ عَمَلَ عامِلٍ مِنْكُمْ مِنْ ذَكَرٍ أَوْ أُنْثى . « 1 » همانان كه خدا را ( در همهء احوال ) ايستاده و نشسته ، و به پهلو آرميده ياد مىكنند ، و در آفرينش آسمان‌ها و زمين مىانديشند ( كه ) پروردگارا ؛ اين‌ها را بيهوده نيافريده‌اى ، منزّهى تو ؛ پس ما را از عذاب آتش دوزخ در امان بدار . . . پس پروردگارشان ، دعاى آنان را اجابت كرد ( و فرمود : ) من عمل هيچ صاحب عملى از شما را ، از مرد يا زن ، تباه نمىكنم . چون رسول خدا ( ص ) از آمدن على ( ع ) باخبر شد ، بىدرنگ فرمود : على را براى من بخوانيد . گفته شد كه على ( ع ) را ياراى حركت نيست . رسول خدا ( ص ) خودش به ديدار على ( ع ) آمد ؛ چون او را ديد ، دست در گردن او انداخت و آنگاه كه چشمان حضرت به دو پاى ورم كردهء على ( ع ) افتاد كه از آن قطره‌هاى خون بر زمين مىچكيد ، از روى دل‌سوزى گريست . در حالى كه قطره‌هاى اشك بر گونه‌هاى حضرتش مىغلتيد ، خطاب به على ( ع ) گفت : على ؛ تو در اين امّت در ايمان به خدا و پيامبرش نخستين پيش‌گامى و در هجرت به سوى خدا و پيامبرش نيز نخستين و در پايدارى به پيمان آخرين . به حقّ او كه جان من به دست قدرت اوست جز مؤمن تو را دوست نمىدارد ، مؤمنى كه خدا دل او را با ايمان آزموده است و تو را جز منافق يا كافر دشمن نمىدارد . « 2 » بنابراين هجرت علنى و تهديد به قتل راه‌گيران قريش از على ( ع ) بود نه از هيچ كس ديگر چون عمر بن خطّاب . اين فضيلت على ( ع ) نيز همانند بسيارى از فضايل و مناقب آن حضرت به ديگران نسبت داده شده و در معرض غارت چپاول‌گران قرار گرفته است .

--> ( 1 ) . آل عمران ( 3 ) : 191 - 195 . ( 2 ) . امالى طوسى ، 2 / 83 - 86 ؛ بحار الانوار ، 19 / 64 - 67 ؛ البرهان فى تفسير القرآن ، 1 / 332 - 333 ؛ مناقب آل ابى طالب ، 1 / 183 - 184 ؛ اعلام الورى ، امتاع الاسماع ، 1 / 48 .