حضرت كمك كند و از خطر بكاهد ، خود نيازمند دلدارى پيامبر ( ص ) بود و لااقل هيچ تأثيرى در دفاع از رسول خدا ( ص ) و كاهش مشكلات و سختىهاى موجود نداشت ، بلكه فقط بر تعداد افزود و عدد را به دو رساند . 4 . همراهى با پيامبر ( ص ) نيز براى وى فضيلتى به شمار نمىرود ، زيرا فقط بر جمع بودن و با هم بودن در يك مكان دلالت دارد كه چه بسا يكى بزرگ و ديگرى كوچك ، يكى عالم و دانشمند ، و ديگرى جاهل و نادان باشد ؛ بنابراين همراهى به خودى خود فضيلت ندارد . 5 . عبارت « ان اللّه معنا » : خدا با ماست ؛ براى دلدارى ابو بكر آمده تا اندوه او را ببرد و يادآورى نمايد كه خداوند آنان را از چشم قريش ، حفظ خواهد كرد ، لذا اين فضيلتى ندارد . 6 . به گفته مورّخان ، اندوه ابو بكر پس از ديدن معجزات آشكار و آيات باهرهء الهى بود . بنابراين با ديدن آن مىبايست به پيروزى و حفظ جان پيامبر ( ص ) و خودش مطمئن مىشد ، نه اندوهگين . اين كه فرمود : « اندوهگين مباش » ؛ نشان مىدهد كه وى حتى يك گام راسخ در معرفت جلال و عظمت الهى برنداشت . 7 . عقيدهء آنان كه ابو بكر در نصرت الهى با پيامبر ( ص ) شريك است و اين يك فضيلت بزرگ به شمار مىرود ؛ عقيدهء باطلى است ، زيرا مطابق نص صريح آيه ، نصرت الهى اختصاص به رسول خدا ( ص ) دارد و بس . در حالى كه ابو بكر تابع محض بود و تابعيت در نصرت ، فضيلت به همراه نمىآورد . 8 . فرود آمدن « سكينه » : آرامش ؛ بر ابو بكر روا نيست ، بلكه اين آرامش بر شخص رسول خدا ( ص ) نازل شد ، زيرا ضماير متأخر و متقدم در اين آيهء مباركه ، همه به رسول اكرم ( ص ) برمىگردد و كسى در اين باره اختلاف ندارد ، حال چگونه يك ضمير در ميان آيه ، به كسى جز پيامبر ( ص ) بازمىگردد ؟ ! اين خلاف ظاهر است و اثبات آن نياز به قرينه قاطع دارد .