على ( ع ) وحشت كردند و پا به فرار گذاشتند . احتمال ديگر اين است كه نمىخواستند فرصت را براى يافتن پيغمبر ( ص ) ، از دست بدهند . 4 . آيه غار إِلَّا تَنْصُرُوهُ فَقَدْ نَصَرَهُ اللَّهُ إِذْ أَخْرَجَهُ الَّذِينَ كَفَرُوا ثانِيَ اثْنَيْنِ إِذْ هُما فِي الْغارِ ، إِذْ يَقُولُ لِصاحِبِهِ لا تَحْزَنْ إِنَّ اللَّهَ مَعَنا فَأَنْزَلَ اللَّهُ سَكِينَتَهُ عَلَيْهِ وَ أَيَّدَهُ بِجُنُودٍ لَمْ تَرَوْها وَ جَعَلَ كَلِمَةَ الَّذِينَ كَفَرُوا السُّفْلى وَ كَلِمَةُ اللَّهِ هِيَ الْعُلْيا وَ اللَّهُ عَزِيزٌ حَكِيمٌ . « 1 » اگر او ( پيامبر ) را يارى نكنيد ، قطعا خداوند او را يارى كرد ؛ هنگامى كه كسانى كه كفر ورزيدند ، او را ( از مكّه ) بيرون كردند ، و او نفر دوم از دو تن بود ، آنگاه كه در غار ( ثور ) بودند ، وقتى به همراه خود مىگفت : اندوه مدار كه خدا با ماست ؛ پس خدا آرامش خود را بر او فرو فرستاد ، و او را با سپاهيانى كه آن‌ها را نمىديديد ، تأييد كرد ، و كلمهء كسانى را كه كفر ورزيدند ، پست‌تر گردانيد ، و كلمهء خداست كه برتر است ، و خدا شكست‌ناپذير حكيم است . شايد كسانى اين آيه را دليل بر فضيلت ابو بكر بدانند . بدين ترتيب كه : 1 . در اين آيه از ابو بكر به « ثانى اثنين » ياد شده است . به اين معنى كه وى در فضيلت يكى از دو نفر است و چه فضيلتى از اين بالاتر كه ابو بكر قرين پيغمبر ( ص ) باشد . 2 . ابو بكر در اين آيه ، يار پيامبر ( ص ) خوانده شده است . مىدانيم كه همراه بودن در اين موقعيت بزرگ ، منزلت بلندى است . 3 . پيامبر ( ص ) به او گفت : « خداوند با ماست » يعنى خداوند آنان را حمايت و نصرت خواهد كرد . كسى كه در نصرت و يارى خداوند ، شريك پيامبر ( ص ) باشد ، از بزرگ‌ترين مردم است .

--> ( 1 ) . توبه ( 9 ) : 40 .