در بستر ديدند ، به دو نكته اشاره مىكنيم ؛ 1 . وقتى قريش با اين وضعيت مواجه شدند ، على ( ع ) را در مورد محمّد ( ص ) تحت فشار قرار ندادند تا جاى پسر عمويش را بگويد ، علّت آن بود كه مىدانستند هرگونه تلاشى در اين باره عبث و بيهوده است . زيرا كسى كه چنين مخلصانه در بستر پيامبر ( ص ) خوابيده و بىنظيرترين صحنهء فداكارى و جانبازى تاريخ را آفريده است ، قطعا رازى كه جان خويش را براى آن گذاشته است ، فاش نخواهد كرد . از اين رو مىبينيم قريش او را رها كردند و نوميدانه بازگشتند . « 1 » 2 . على ( ع ) با اتخاذ اين موضع فداكارانه در قبال پيامبر اكرم ( ص ) بالاترين الگوى انسان كامل را به نمايش گذاشت و معنى اخلاص و ماهيت فداكارى و حقيقت ايمان را به توده‌هاى در گذر تاريخ معرفى كرد . او به هر حال خود را كشته مىديد ؛ يا مشركان به خيال اين كه رسول خدا ( ص ) است ، به او حمله برده ، هر كدام يك ضربهء شمشير وارد و او را مىكشتند ، يا انتقام پيامبر ( ص ) را از او مىگرفتند ، زيرا وى سبب خلاصى كسى شده است كه عقايدشان را زشت مىخواند ، خدايانشان را ناسزا مىگفت و جمعشان را پراكنده ساخت . از سوى ديگر مىدانست پيامبر ( ص ) تا چه اندازه على ( ع ) را دوست دارد و او نزد حضرتش تا چه پايه ، منزلت دارد . پس هرگاه او را بكشند ، در حقيقت برادر ، پسر عمو ، و فدايى جانباز پيامبر ( ص ) را كشته‌اند . « 2 » امّا چرا وقتى ديدند كه خفته در بستر على ( ع ) است ، او را رها كردند ؟ پاسخ اين است كه با مشاهدهء برخورد وى با خالد بن وليد ، از رويارويى با

--> ( 1 ) . بنگريد : حياة امير المؤمنين ( ع ) ، 105 - 106 . ( 2 ) . همان ، 107 - 108 .