معتقديم ، اصولا بسيارى از اين روايات از اساس نادرست است . وقتى كه بزرگان صحابه احكام ربا را نمىدانستند و پسر عمر نمىدانست زنش را چگونه طلاق دهد ، طبيعى است كه مردم فردى را كه ادعا مىكند سى ، چهل ، صد يا دويست حديث حفظ دارد يا برخى از احكام شرعى را از رسول خدا ( ص ) فراگرفته ؛ داناترين و فقيه‌ترين دانشمندان دوران يا شهر يا كشورش بدانند و او پناهگاه و مرجع دينى آنان باشد و همگان نزد او شاگردى كنند و احكام دينى و شريعت پيامبرشان را از او فراگيرند . از سوى ديگر اين عالم جليل القدر ! آنگاه كه خود را به دانش بيشترى محتاج بيند ، قطعا در پى چيزى برخواهد آمد كه نياز او را برآورده كند . او نمىتواند نياز خود را از اهل بيت ( ع ) تأمين كند ، زيرا حاكمان ، او و مردم را ملزم نموده‌اند كه با اين خانواده ارتباط برقرار نكنند . پس چه بايد كرد ؟ اين مرد جليل القدر به كارى آسان روى مىآورد و از پيش خود و به حساب ويژهء خويش مطابق ذوق و قريحه ، و همّتش ، بىپروا و بىهيچ نگرانى و دغدغه درونى و بيرونى ، حديث جعل مىكند . جالب است كه خود نيز اقرار و اعتراف دارند كه از اين روى به جعل حديث در فضايل برخى از صحابه دست زده‌اند كه پاسخ مناسبى از اين راه به مخالفان آنان داده باشند و يا از اين روى كه دشنام و ناسزاگويى به صحابه شايع و رايج بوده است . در مقابل با همين اقرار و اعتراف ، شيعه را متّهم مىكنند كه احاديثى در فضيلت على ( ع ) و طعن معاويه ساخته‌اند . « 1 » در حالى كه على ( ع ) از اين كار بىنياز است و هيچ كس نمىتواند بيش از آنچه رسول خدا ( ص ) در فضيلت و حقّ او بيان فرموده و در آثار صحيح و متواتر و بىشمار آمده ، حديث در فضيلت على ( ع ) جعل نمايد . در مورد معاويه هم كافى است كه گفتار مشهور

--> ( 1 ) . وفيات الاعيان ، 4 / 44 ؛ مرآة الجنان ، 2 / 700 ؛ شذرات الذهب ، 2 / 240 ؛ تهذيب الكمال ، 1 / 339 .