مكن بنامه سياهى ملامت من مست * كه آگهست كه تقدير بر سرش چه نوشت « 1 » [ بيت 11 ] 11 محضتني النّصح لكن لست أسمعه * انّ المحبّ عن العذّال في صمم خالص و پاك كردى نصيحت مرا ، ليكن نيستم من كه شنوم آن را ، بدرستى كه عاشق از ملامت‌گويان در كرى است . يعنى : اى ملامت‌كننده اگر چه نصيحت و پند تو مرا خالص و پاك است از شايبهء غرض ، و ليكن من ملامت تو نمىشنوم ، زيرا كه محبّ و عاشق از ملامت كنندگان در پردهء صمم و كرى است ، اگر چه نصيحت تو بىرياست امّا گوش جان من كر شده است و از شنودن نصيحت و ملامت منزّه و مبرّاست ، چنانچه در حديث نبوى عليه أفضل الصّلوات و أكمل التحيّات وارد است : حبّك الشىء يعمي و يصمّ . « 5 »

--> ( 1 ) شعر از حافظ است . ديوان حافظ ص 55 بتصحيح قزوينى و غنى . ( 5 ) . شرح شهاب الاخبار ص 71 - چاپ ادارهء اوقاف - تهران 1342 ، ترك الاطناب ص 108 ، اللباب فى شرح الشهاب ص 40 - چاپ قاهره - 1390 ه ، جامع صغير سيوطى ج 1 ص 251 - چاپ مصر - 1373 ه . مراغى مؤلف اللباب در حاشيهء اين حديث گفته : « أخرجه القضاعى عن أبى الدرداء عن أبيه و أخرجه أحمد و البخاري فى التاريخ ، و أبو داود عنه أيضا ، و أخرجه غيرهم ، و انظر كشف الخفاء 1 - 343 . . . . . فيض القدير 3 - 374 ، المجازات النبوية 135 » .