حكايت غنيمت بدر و أساراى كفّار چون سيّد ، عليه السّلام ، از غزو فارغ شده بود در بدر ، بفرمود تا هر چه غارت كرده بودند جمله جمع كردند ، صحابه در ان اختلاف نمودند و بعضى ازيشان كه مالها برگرفته بودند و بجمع آن مشغول شده بودند ، گفتند كه : اين مال بايد كه از ان ما باشد ، از براى آنكه ما سعى برده‌ايم و اين مال را جمع آورده‌ايم ، و اگر نه ما برمىگرفتيم ، هيچ كس بدان نمىپرداخت كه آن را برگيرد و آن وقت ضايع شدى جمله ، و بعضى ديگر كه بقتال مشغول بودند و باز غنيمت نمىپرداختند كه جمع كنند ، گفتند : ما اوليتريم بدين مالها * از براى آنكه ما قتال مىكرديم و كفّار را از سر مالها مىبرديم و شما را برمىگرفتيد ، و جماعتى ديگر بودند از أنصار كه حراست پيغمبر ، عليه السّلام ، مىكردند و بدان مشغول بودند ، گفتند كه : شما اوليتر نيستيد بدين مالها ، از براى آنكه ما نيز مىتوانستيم كه قتال كنيم ، چون كافران منهزم شدند و مالها انداخته بودند ، مىتوانستيم برگرفتن ، لكن حراست پيغمبر ، عليه السّلام ، از ان فاضلتر بود و فاضلتر مىدانستيم و به هيچ چيز ديگر مشغول نشديم . عبادة بن الصّامت ، رضى اللّه عنه ، گفت : چون ما همه خصومت و اختلاف نموديم در آن مالها ، حق تعالى تولّى قسمت از غنايم بنمود و حكم آن از دست ما بيرون كرد و سورة الأنفال در ميانه فرو فرستاد . و بعد از ان پيغمبر ، عليه السّلام ، بموجب حكم قرآن غنيمت ميان صحابه قسمت كرد و هيچ يكى بر يكى تفاضلى ننهاد ، إلّا آنكه شمشيرى سخت نيكو بود در ميان آن غنايم ، و أرقم بن [ أبى ] الأرقم آن شمشير از مهتر عالم بثنا بخواست و سيّد ، عليه السّلام ، به وى بخشيد ، آن يك شمشير بتخصيص به وى داد و باقى متساوى قسمت كرد . پس چون سيّد ، عليه السّلام ، از قسمت غنايم فارغ شد ، عبد اللّه بن