مسلمانان را كه در جنگ احد از دست داده بودند به آنان بازگردانده بود به مدينه بازگشت . پيامبر همچنان امور مسلمانان را بر اساس وحى سازمان مىداد ، سازمان دقيقى كه آن روز هزاران تن از مسلمانان را در بر مىگرفت . او اطمينان داشت آن نظام كه از وحى آسمانى يارى مىگرفت به زودى قانون و نظام زندگى صدها ميليون از افراد بشر خواهد گرديد و باطل نه از پيش و نه از پس به آن راه نخواهد يافت . در برخى از نوشته‌هاى مربوط به سيره آمده است كه آيات زير به مناسبت اين غزوه بر پيامبر ( ص ) فرود آمده است : « الَّذِينَ اسْتَجابُوا لِلَّهِ وَ الرَّسُولِ مِنْ بَعْدِ ما أَصابَهُمُ الْقَرْحُ لِلَّذِينَ أَحْسَنُوا مِنْهُمْ وَ اتَّقَوْا أَجْرٌ عَظِيمٌ ، الَّذِينَ قالَ لَهُمُ النَّاسُ إِنَّ النَّاسَ قَدْ جَمَعُوا لَكُمْ فَاخْشَوْهُمْ فَزادَهُمْ إِيماناً وَ قالُوا حَسْبُنَا اللَّهُ وَ نِعْمَ الْوَكِيلُ ، فَانْقَلَبُوا بِنِعْمَةٍ مِنَ اللَّهِ وَ فَضْلٍ لَمْ يَمْسَسْهُمْ سُوءٌ وَ اتَّبَعُوا رِضْوانَ اللَّهِ وَ اللَّهُ ذُو فَضْلٍ عَظِيمٍ ، إِنَّما ذلِكُمُ الشَّيْطانُ يُخَوِّفُ أَوْلِياءَهُ فَلا تَخافُوهُمْ وَ خافُونِ إِنْ كُنْتُمْ مُؤْمِنِينَ » ( آل عمران / 175 - 172 ) ( كسانى كه پس از رسيدن جراحت به ايشان فرمان خدا و پيامبر را اجابت كردند ، از ميان آنان آنان كه نيكى كردند و تقوا پيشه ساختند پاداشى بزرگ دارند . آنان كه مردم به ايشان گفتند مردمان براى جنگ با شما گرد آمده‌اند از آنان بترسيد ، پس ايمان ايشان افزون گرديد و گفتند خداوند ما را بس است و نيكو سرپرستى است . پس با نعمت و فضلى از جانب خداوند بازگشتند و هيچ بدى به ايشان نرسيد . خشنودى خدا را جستند و خداوند داراى فضل بزرگى است . هرآينه اين شيطان است كه دوستان خود را مىترساند ، پس از ايشان نترسيد و از من بترسيد اگر ايمان داريد ) . « 1 »

--> ( 1 ) - در بيشتر تفسيرها آمده كه منظور آيهء فوق ، نعيم بن مسعود است كه ابو سفيان او را براى سست ساختن تصميم مسلمانان در مورد شركت در آن غزوه به مزدورى گرفته بود .