الْابْرارِ لَفى عِلّيّينَ . وَ ما ادْريكَ ما عِلّيّونَ . كِتابٌ مَرْقومٌ . يَشْهَدُهُ الْمُقَرَّبونَ » « 1 » ، « انَّ كِتابَ الْفُجّارِ لَفى سِجّينٍ . وَ ما ادْريكَ ما سِجّينٌ » « 2 » . در آنجا هم نوشته‌هايى هست ، نه نوشتهء كاغذ و مركّب ، نوشته‌هايى كه صورتها در آنها تصوير و نقش مىشود يعنى آنچه از اعمال كه انسان در اين عالم انجام مىدهد ، اعمال خوب در يك جا قرار مىگيرد و اعمال بد در جاى ديگر . نگاهى به روايات اينها در روايات به صورتهاى عجيبى ذكر شده است . مثلًا در روايت است كه اگر انسان عمل خير انجام بدهد ملائكه‌اى هستند كه اين عمل خير را بالا مىبرند و اگر عمل شر انجام بدهد آن را پايين مىبرند . معلوم مىشود اعمال خير انسان به يك سو مىرود و اعمال شر انسان به سوى ديگر . در حديث است كه انسان عملى را ابتدا براى خدا انجام مىدهد ؛ اين عملش مىرود - به تعبير قرآن - به علّيّين يعنى آن بالا بالاها . عملش خالص است . يعنى ابتدا كه عمل را انجام داده خالصاً مخلصاً انجام داده و عمل هم بالا رفته . ( البته اين بالا و پايين معلوم است كه بالا و پايين به شكل ديگرى است . ) بعد وسوسهء نفس سبب مىشود كه يك دفعه انسان بعد از عمل ريا كند يعنى بعد از عمل براى مردم بازگو مىكند كه بله ، خدا به ما توفيق داد ما فلان عمل را در فلان وقت انجام داديم ، فلان خير به دست ما جارى شد . اين عمل يك درجه مىآيد پايين . يادم نيست كه در دفعهء دوم يا سوم دستور مىرسد آن عمل را از آنجا برداريد و در سجّين - كه از مادهء سجن است - يعنى در آن حبس‌خانه قرار بدهيد ؛ يعنى يك عمل علّيّينى بعد از ريا و به وسيلهء ريا تبديل مىشود به عمل سجّينى . روايت ديگرى هست كه خيلى عجيب است و مفاد اين جمله‌اى را بيان مىكند

--> ( 1 ) . مطفّفين / 18 - 21 . ( 2 ) . مطفّفين / 7 و 8 .