آنگاه قسمتهاى مختلف قرآن را تلاوت مىكنند . يُرَتِّلونَهُ تَرْتيلًا قرآن خواندنى از سر تأمل و انديشه ( نه مانند قرآن خواندنهاى بعضى از ما ، تند و بدون فهم معانى ) . يُحَزِّنونَ بِهِ انْفُسَهُمْ . . . كلمات و آيات را با آهنگ و حزن مخصوص معنوى كه از قلبشان پيدا مىشود مىخوانند . پس هرگاه به آيه‌اى برسند كه رحمت الهى از آن فهميده مىشود ، با شوق به آن نظر مىكنند و وقتى به آيات بيانگر خشم الهى مىرسند ، غرق دنياى انديشه مىشوند ، گويى كه صداى دوزخيان را مىشنوند . قرآن بر روى اين خاصيت خودش كه كتاب دل و روح است ، كتابى است كه جانها را به هيجان مىآورد و اشكها را جارى مىسازد و دلها را مىلرزاند ، خيلى تأكيد دارد و آن را حتى براى اهل كتاب نيز صادق مىداند : الَّذينَ اتَيْناهُمُ الْكِتابَ مِنْ قَبْلِهِ هُمْ بِهِ يُؤْمِنونَ . وَ اذا يُتْلى عَلَيْهِمْ قالوا امَنّا بِهِ انَّهُ الْحَقُّ مِنْ رَبِّنا . . . « 1 » گروهى را توصيف مىكند كه چون قرآن برايشان مىخوانند به حالت خضوع و خشوع درمىآيند و مىگويند ايمان آورديم به آنچه در اين كتاب است كه همهء آن حق است . اين را مىگويند و دائم بر خضوعشان افزوده مىشود . در آيهء ديگرى تأكيد مىكند كه از اهل كتاب ، مسيحيان و نصارى به مسلمانان نزديكترند تا يهود و مشركين « 2 » و بعد گروهى از نصارى را كه با شنيدن قرآن ايمان

--> ( 1 ) . قصص / 52 و 53 . ( 2 ) . لَتَجِدَنَّ اشَدَّ النّاسِ عَداوَةً لِلَّذينَ امَنُوا الْيَهودَ وَ الَّذينَ اشْرَكوا وَ لَتَجِدَنَّ اقْرَبَهُمْ مَوَدَّةً لِلَّذينَ امَنُوا الَّذينَ قالوا انّا نَصارى . . . ( مائده / 82 ) هر آينه دشمن‌ترين مردم را نسبت به مسلمانان ، يهود و مشركان خواهى يافت و بامحبت‌ترين مردم نسبت به مسلمانان آنان هستند كه گويند ما نصرانى هستيم .