شود ، در همين دنيا از لذات معنوى محروم مىشود . ما يك سلسله لذتهاى معنوى داريم كه معنويت ما را بالا مىبرد . براى كسى كه اهل تهجّد و نماز شب باشد ، جزو صادقين و صابرين و مستغفرين بالاسحار باشد ، نماز شب لذت و بهجت دارد . آن لذتى كه يك نفر نمازشب‌خوان حقيقى و واقعى از نماز شب خودش مىبرد ، از آن اسْتَغْفِرُ اللَّهَ وَ اتوبُ الَيْه ها مىبرد ، از آن الْعَفْو گفتن‌ها و ياد كردن و دعا كردن‌هاى حداقل چهل مؤمن مىبرد ، و آن لذتى را كه از آن يا رَب يا رَب گفتن‌ها مىبرد هيچ وقت يك آدم عيّاش كه در كاباره‌ها مىگردد احساس نمىكند . لذت آن نماز شب‌خوان خيلى عميقتر ، نيرومندتر و نشاطبخش‌تر است . اگر ما خودمان را غرق در لذات مادى دنيا كنيم ، مثلًا سرشب بنشينيم دور هم و شروع كنيم به گفتن و خنديدن و فرضاً غيبت هم نكنيم كه حرام است ، صرفاً شوخيهاى مباح بكنيم ، و بعد سفره را پهن كنيم و آنقدر بخوريم كه به قول طلبه‌ها حتّى اذا بَلَغَ الْعِمامَةَ به عمامه برسد ، نفس كشيدن برايمان دشوار شود ، فكر و مزاج خودمان را خسته كنيم و بعد مثل يك مرده بيفتيم در رختخواب ، آيا در اين صورت توفيق پيدا مىكنيم كه سحر از دو ساعت مانده به طلوع صبح بلند شويم و بعد ، از عمق روح خودمان يارب يارب بگوييم ؟ اساساً بيدار نمىشويم و اگر هم بيدار شويم درست مثل مستى كه چند جام شراب خورده است تلوتلو مىخوريم . پس اگر انسان بخواهد لذتهاى معنوى و الهى را در اين دنيا درك كند ، چاره‌اى ندارد جز اينكه از لذتهاى مادى و جسمانى كسر كند . على عليه السلام سحر كه بلند مىشد حال عجيبى داشت ؛ وقتى نگاهش به آسمان پرستارهء خدا مىافتاد چنين مىخواند : إِنَّ فِي خَلْقِ السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ وَ اخْتِلافِ اللَّيْلِ وَ النَّهارِ لَآياتٍ لِأُولِي الْأَلْبابِ . الَّذِينَ يَذْكُرُونَ اللَّهَ قِياماً وَ قُعُوداً وَ عَلى جُنُوبِهِمْ وَ يَتَفَكَّرُونَ فِي خَلْقِ السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ رَبَّنا ما خَلَقْتَ هذا باطِلًا سُبْحانَكَ فَقِنا عَذابَ النَّارِ « 1 » به خدا قسم لذاتى كه يك مرد با ايمان در آن وقت شب - كه بلند مىشود و چشمش به آسمان پر ستاره مىافتد و اين چند آيهء قرآن را كه صداى هستى است و

--> ( 1 ) . آل‌عمران / 190 و 191 .