مىدهم . زهد مربوط به مال و ثروت دنيا و حتى مربوط به مقامات دنيوى است . شما اگر بپرسيد كه در اسلام مال و ثروت دنيا خوب است يا بد ؟ جواب اين است كه مال و ثروت دنيا براى چه هدفى ؟ ثروت خودش قدرت است ، پست و مقام هم قدرت است ، اين قدرت را شما براى چه هدف و منظورى مىخواهيد ؟ يك وقت جنابعالى آدمى هستيد بنده و اسير شهوات خودتان ، مىخواهيد به وسيلهء اين مال و ثروت كه قدرت است هوسهاى فردى و شخصى خودتان را اشباع كنيد . اگر شما بندهء هواى نفس باشيد ، هرچه را در راه هواى نفس مصرف كنيد ، خواه مال و ثروت باشد ، خواه جاه و مقام و خواه علم و يا عبادت و دين ، هر چيزى كه در خدمت هوا و هوس قرار بگيرد ، بد مىشود . اما شما اگر اول خودتان را اصلاح كرديد ، اگر هواپرست نبوديد و خودى را از خودتان دور كرديد ، اگر كسى بوديد كه در اجتماع هدف داشتيد ، هدف اجتماعى ، خدايى و الهى داشتيد ، آن وقت مال و ثروت را كه قدرت است در طريق هدف مقدس خودتان به كار برديد ، اين عبادت است . جاه و مقام را هم اگر شما براى هدفهاى معنوى خودتان بخواهيد ، عبادت است . اين را از خودم نمىگويم ، تعبير امام صادق عليه السلام است . عده‌اى از همين زاهدهاى احمقى كه در همان زمان تازه پيدا شده بودند ، در مسئلهء زهد با امام مباحثه مىكردند . حضرت به آنها فرمود : اگر مطلب اين جورى است كه شما مىگوييد ، پس چرا يوسف پيغمبر كه قرآن او را پيغمبر مىداند و بندهء صالح خداست وقتى كه معلوم مىشود گنهكار نيست و تبرئه مىشود و از زندان بيرون مىآيد فوراً به عزيز مصر مىگويد : اجْعَلْنى عَلى خَزائِنِ الْارْضِ انّى حَفيظٌ عَليمٌ « 1 » . يوسف بزرگترين پستها را مىخواهد ، مىگويد : تمام وزارت دارايى را ، هرچه هست ، در اختيار من بگذار . چرا قرآن اين را از يوسف نقل كرده و بر او عيب نگرفته و يوسف را دنياپرست معرفى نكرده است ؟ چون يوسف دنياپرست نبود و از اول زندگى نشان داد كه خداپرست است نه دنياپرست . يوسف آن پست و مقام و هرچه را كه مىخواست ، براى هدفهاى معنوى و الهى مىخواست و چون براى هدفهاى معنوى و الهى مىخواست ، اين ديگر دنيا نيست ، عين آخرت است .

--> ( 1 ) . يوسف / 55 .