پيوند خطابه در شيعه با حادثهء عاشورا عرض كردم خطابه و منبر در كشور ما مولود حادثهء عاشوراست . چطور مولود حادثهء عاشوراست ؟ امام حسين عليه السلام در زمان خودش عليه جريانى قيام كرد و شهيد شد به همان ترتيبى كه مىدانيم . رواياتى هم در زمينهء عزادارى براى آن حضرت وارد شده است كه براى يك نفر شيعى مذهب امكان ندارد كه آن روايات را انكار كند ، يعنى از مسلّمات مذهب شيعه است . از ناحيهء ائمهء اطهار عليهم السلام توصيه و تأكيد فراوان به احياى سنت عاشورا شده است و به اشخاصى كه شاعر بوده‌اند بسيار توصيه شده كه در اين موضوع شعر بگوييد و احساسات مردم را تحريك كنيد . نسبت به اشخاصى كه در مجالس اقامهء سنت عاشورا متأثر مىشوند و اشك مىريزند تقديس رسيده است . احاديث زيادى هست راجع به ثواب گريه بر سيدالشهداء ( سلام‌اللَّه عليه ) . اين احاديث را امشب نمىخواهم بخوانم ولى اجمالًا همين قدر عرض مىكنم براى يك نفر شيعه مذهب جاى ترديد نيست كه اين دستور در مذهب ما هست . اينجا دو مطلب است كه لازم است طرح شود : يكى اينكه فلسفهء قيام امام حسين چه بود ؟ چرا امام حسين قيام كرد ؟ انگيزهء قيام چه بود ؟ ديگر اينكه فلسفهء اين دستور از طرف پيشوايان دين كه موضوع قيام امام حسين براى هميشه باقى بماند و زنده بماند و فراموش نشود چيست ؟ فلسفهء اينكه سنت عاشورا زنده بماند چيست ؟ مطابق عقيدهء ما كه شيعه هستيم هيچ دستورى از دين خالى از حكمت و فلسفه نيست . اين دو تا بايد معلوم بشود . اگر اين دوتا معلوم شد آنوقت معلوم خواهد شد كه اين دستور چه دستور بزرگى است و چقدر بايد از حادثهء عاشورا و از دستورى كه دربارهء آن رسيده استفاده كرد . اما اينكه امام حسين چرا قيام كرد ؟ اين را سه جور مىتوان تفسير كرد . يكى اينكه بگوييم قيام امام حسين يك قيام عادى و معمولى بود و - العياذ باللَّه - براى هدف شخصى و منفعت شخصى بود . اين تفسير است كه نه يك نفر مسلمان به آن راضى مىشود و نه واقعيات تاريخ و مسلّمات تاريخ آن را تصديق مىكند . تفسير دوم همان است كه در ذهن بسيارى از عوام‌الناس وارد شده كه امام حسين كشته شد و شهيد شد براى اينكه گناه امت بخشيده شود . شهادت آن حضرت