خود خواهم رفت . عنايت رسول اكرم به از بين بردن ناهمواريها وقتى كه در شيوهء بزرگوارانهء رسول اكرم صلى الله عليه و آله مطالعه مىكنيم مىبينيم آن حضرت عنايت زيادى داشت كه تفاوتها و اختلافهايى كه تدريجاً عادت شده بود در ميان مردم و ربطى با آنچه نامش مسابقه در عمل و فضيلت و پيشىگرفتن در خيرات است - كه فَاسْتَبِقُوا الْخَيْراتِ « 1 » - نداشت و صرفاً عاداتى بود كه ايجاد ناهمواريها و پست و بلندىهاى بى جا مىكرد ، از بين ببرد و معدوم كند . مثلًا عنايت داشت كه در مجالس ، گرد و حلقه به دور هم بنشينند ، مجلس بالا و پايين نداشته باشد . دستور مىداد و تأكيد مىكرد كه هر وقت وارد مجلس مىشويد ، هر جا كه خالى است همان جا بنشينيد ، يك نقطهء معين را جاى خودتان حساب نكنيد و به آن نقطه فشار نياوريد . اگر خودش وارد مجلسى مىشد خوشش نمىآمد كه جلو پايش بلند شوند ، و گاهى اگر بلند مىشدند مانع مىشد و مردم را امر مىكرد كه قرار بگيرند . حاضر نمىشد وقتى كه سواره است پياده‌اى همراهش حركت كند ، آن پياده را سوار مىكرد و يا به او مىگفت تو جلوتر برو يا بعد از ما بيا ، به هر حال حاضر نمىشد آن پياده در ركابش حركت كند . به روى خاك مىنشست و با دست خودش از بز شير مىدوشيد . جنبهء اجتماعى سيرهء نبوى ممكن است همهء اينها را تفسير اخلاقى بكنيم و حمل به تواضع و فروتنى آن حضرت بكنيم . شك ندارد كه آن حضرت در منتهى درجهء تواضع و فروتنى بود . او آنى از اينكه عبد خدا و بندهء خداست غافل نمىشد . هميشه خود را در برابر عظمت حق ، عبدى ضعيف كه « لايَمْلِكُ لِنَفْسِهِ نَفْعاً وَ لا ضَرّاً وَ لا مَوْتاً وَ لا حَيوةً وَ لا نُشوراً » « 2 » مىديد . كسى كه اين جور است چقدر نسبت به بندگان خدا متواضع و مهربان است ! تاريخ آن حضرت پر است از تواضع و فروتنى و مهربانى نسبت به خلق ، و عبوديت

--> ( 1 ) . بقره / 148 . ( 2 ) . [ جزء صيغهء توبه ، و مشهور است . ]