شرايط موفقيت مصلح اكنون به پايان خط رسيده‌ايم . سخن خود را به جمله‌اى نغز از مولاى متقيان در زمينهء شرط موفقيت مصلح دينى كه در نهج‌البلاغه ضمن كلمات قصار مسطور است زينت مىدهيم و به تفسير آن مىپردازيم : انَّما يُقيمُ امْرَ اللَّهِ سُبْحانَهُ مَنْ لا يُصانِعُ وَ لا يُضارِعُ وَ لا يَتَّبِعُ الْمَطامِعَ « 1 » . در اين جمله‌ها سخن از برپا داشتن فرمان خداست ، سخن از چيزى است كه از صد سال پيش در زبان مصلحين اسلامى از آن به « احياى انديشهء اسلامى » تعبير مىشود ، سخن از اين است كه مواقعى مىرسد كه فرمانهاى خدا در يك جامعه زمين مىخورد و نياز به اين است كه از نو بنياد شود ، سخن در اين است كه چه كسى قادر است اين كار پيامبرانه را انجام دهد . آيا هر فردى در هر شرايط روحى و اخلاقى و با هر نوع شخصيت معنوى ، موفق به برداشتن چنين گامى پيامبرانه مىشود ؟ على عليه السلام با قيد كلمهء انَّما كه مفيد حصر است ، مىفرمايد كسى چنين توفيقى حاصل مىكند كه سه صفت بزرگ در او راه نيافته باشد : مصانعه ، مضارعه ، طمع

--> ( 1 ) . نهج‌البلاغه ، كلمات قصار ، حكمت 107 .