درس هفتم ، هشتم و نهم : منازل و مقامات عرفا براى رسيدن به مقام عرفان حقيقى ، به منازل و مقاماتى قائلند كه عملًا بايد طى شود و بدون عبور از آن منازل ، وصول به عرفان حقيقى را غيرممكن مىدانند . عرفان با حكمت الهى وجه مشتركى دارد و وجوه اختلافى . وجه مشترك اين است كه هدف هر دو معرفة اللَّه است . اما وجوه اختلاف اين است كه از نظر حكمت الهى ، هدفْ خصوص معرفة اللَّه نيست بلكه هدفْ معرفت نظام هستى است آنچنان كه هست . معرفتى كه هدف حكيم است نظامى را تشكيل مىدهد كه البته معرفة اللَّه ركن مهم اين نظام است ، ولى از نظر عرفان هدفْ منحصر به معرفة اللَّه است . از نظر عرفان ، معرفة اللَّه معرفت همه چيز است ؛ همه چيز در پرتو معرفة اللَّه و از وجههء توحيدى بايد شناخته شود و اين گونه شناسايى فرع بر معرفة اللَّه است . ثانياً معرفت مطلوب حكيم معرفت فكرى و ذهنى است ، نظير معرفتى كه براى يك رياضيدان از تفكر در مسائل رياضى پيدا مىشود . ولى معرفت مطلوب عارف معرفت حضورى و شهودى است ، نظير معرفتى كه براى يك آزمايشگر در آزمايشگاه حاصل مىشود . حكيم طالب « علم اليقين » است و عارف طالب « عين اليقين » . ثالثاً وسيله‌اى كه حكيم به كار مىبرد عقل و استدلال و برهان است ، اما