انحطاطها و انقراضها را ذكر مىكند . او به فرد كار ندارد ، حكم « امت » و به اصطلاح امروز « ملت » را بيان مىكند . درست جامعه را موضوع يك علم مستقل و جداگانه قرار مىدهد . ايشان مىگويند همهء اينها از خود قرآن الهام گرفته‌اند ، چون اين قرآن است كه براى اولين بار در تاريخ بشريت اينچنين براى اقوام ، مستقل از افراد ، شخصيت قائل شد . آيات قرآن در اين زمينه در اوايل سورهء مباركهء اعراف آياتى هست خطاب به بنى آدم به‌طور كلى : يا بَنِي آدَمَ قَدْ أَنْزَلْنا عَلَيْكُمْ لِباساً يُوارِي سَوْآتِكُمْ . . . يا بَنِي آدَمَ لا يَفْتِنَنَّكُمُ الشَّيْطانُ كَما أَخْرَجَ أَبَوَيْكُمْ مِنَ الْجَنَّةِ « 1 » . تا مىرسد به اينجا كه : قُلْ إِنَّما حَرَّمَ رَبِّيَ الْفَواحِشَ ما ظَهَرَ مِنْها وَ ما بَطَنَ وَ الْإِثْمَ وَ الْبَغْيَ بِغَيْرِ الْحَقِّ وَ أَنْ تُشْرِكُوا بِاللَّهِ ما لَمْ يُنَزِّلْ بِهِ سُلْطاناً وَ أَنْ تَقُولُوا عَلَى اللَّهِ ما لا تَعْلَمُونَ « 2 » . خداوند كارهاى زشت را - چه ظاهرى و چه باطنى ، چه آنچه كه علنى است و چه آنچه كه مخفى و مربوط به روان و باطن انسان است - و كارهاى بد و طغيانها را و قيامهاى بدون حق را و شرك را و نسبت دادن به خدا چيزى را كه انسان نمىداند ( بدعتها ) همه را حرام كرده است . بعد مىگويد : وَ لِكُلِّ أُمَّةٍ أَجَلٌ فَإِذا جاءَ أَجَلُهُمْ لا يَسْتَأْخِرُونَ ساعَةً وَ لا يَسْتَقْدِمُونَ « 3 » .

--> ( 1 ) اعراف / 26 و 27 ( 2 ) اعراف / 33 ( 3 ) اعراف / 34