عبادت و پرستش ، نياز ثابت انسان فَلَوْ لا نَفَرَ مِنْ كُلِّ فِرْقَةٍ مِنْهُمْ طائِفَةٌ لِيَتَفَقَّهُوا فِي الدِّينِ وَ لِيُنْذِرُوا قَوْمَهُمْ إِذا رَجَعُوا إِلَيْهِمْ . . به‌طور كلى براى هر انسانى لازم است كه داراى فكر نقّادى باشد . قوهء نقّادى و انتقاد كردن به معناى عيب گرفتن نيست . معناى انتقاد ، يك شىء را در محك قرار دادن و به وسيلهء محك زدن به آن ، سالم و ناسالم را تشخيص دادن است . مثلًا انتقاد از يك كتاب معنايش اين نيست كه حتماً بايد معايب آن كتاب نمودار بشود ، بلكه بايد هرچه از معايب و محاسن داشته باشد آشكار بشود . انسان بايد در هر چيزى كه از ديگران مىشنود نقّاد باشد ، يعنى آن را بررسى و تجزيه و تحليل كند . صرف اينكه يك حرفى در ميان مردم شهرت پيدا مىكند خصوصاً كه با يك بيان زيبا و قشنگ باشد ، دليل بر اين نيست كه انسان حتماً بايد آن را بپذيرد و قبول كند . بويژه در امر دين و آنچه كه مربوط به دين است ، انسان بايد نقّاد باشد . آنچه كه در شبهاى گذشته راجع به احاديث بحث مىكرديم كه پيغمبر فرمود : آنچه را كه از من مىشنويد به قرآن عرضه بداريد ، اگر موافق است بپذيريد و اگر مخالف است نه ، خود نوعى نقّادى است . حديثى است كه من عين عبارات آن يادم نيست ولى مضمون آن يادم است كه ائمهء ما آن را از حضرت عيساى مسيح نقل