مىشود و احدى جلو اين دروغها را نمىگيرد . امروز بر اين مصيبت حسين بن على بايد گريست ، نه بر آن شمشيرها و نيزه‌هايى كه در آن روز بر پيكر شريفش وارد شد . و در مقدمهء كتاب نوشته است كه فلان عالم بزرگ از علماى هندوستان نامه‌اى به من نوشته است و از روضه‌هاى دروغى كه در هندوستان خوانده مىشود شكايت كرده و از من خواهش كرده است كه يك كارى بكنم ، كتابى بنويسم كه جلوى روضه‌هاى دروغ در آنجا گرفته بشود . بعد مرحوم حاجى به اين عبارت ذكر مىكند ، مىنويسد : اين عالم هندى خيال كرده كه روضه‌خوانها وقتى به هندوستان مىروند دروغ مىگويند ، نمىداند كه آب از سرچشمه گل‌آلود است ، مركز روضه‌هاى دروغ ، كربلا و نجف و ايران است . همان مراكز تشيع مركز روضه‌هاى دروغ است . من به طور نمونه قسمتهايى را عرض مىكنم . بعضى از اينها مربوط به وقايع قبل از عاشوراست ، بعضى مربوط به وقايع بين راه است ، بعضى مربوط به ايام اقامت در محرم است و اغلب مربوط به روز عاشوراست ، بعضى مربوط به ايام اسارت اهل بيت است و بعضى مربوط به ائمه است بعد از قضاياى كربلا . حال براى هر كدام يكى دو نمونه عرض مىكنم . دو مسئوليت بزرگ مردم اين مطلب را هم در مقدمه بايد عرض بكنم : در همهء اينها مردم مسئول‌اند ؛ يعنى شما مردمى كه اينجا نشسته‌ايد ، هيچ خيال نمىكنيد كه در اين قضيه مسئول هستيد و خيال مىكنيد كه مسئول فقط گويندگان هستند . دو مسئوليت بزرگ ، مردم دارند . يك مسئوليت اين است كه نهى از منكر بر همه واجب است . وقتى كه مىفهميد و مىدانيد - و مردم اغلب هم مىدانند - كه دروغ است ، نبايد در آن مجلس بنشينيد ، كه حرام است ، بلكه بايد مبارزه كنيد . و ديگر اين تمايلى است كه صاحب مجلسها و مستمعين به گيراندن مجلس دارند ، مجلس بايد بگيرد ، بايد كربلا بشود . روضه‌خوان بيچاره مىبيند كه اگر بنا بشود هرچه مىگويد از آن راستها باشد مجلسش نمىگيرد ، بعد همين مردم هم دعوتش نمىكنند ، ناچار يك چيزى هم اضافه مىكند . اين انتظار را مردم بايد از سر خودشان بيرون كنند ، [ نگويند ] فلان روضه‌خوانى كه مجلس او مىگيرد ، فلان روضه‌خوانى كه كربلا مىكند . كربلا مىكند يعنى چه ؟ ! شما بايد روضهء راست را بشنويد و معارف و سطح فكرتان بالا بيايد ، به طورى كه اگر در يك كلمه