حضرموت و ساحل درياى سرخ زندگى مىكردند و حكومت يمن را نيز در دست داشتند . قبل از بررسى در اين موضوع ناگزير هستيم براى روشن شدن مطلب ، علت مهاجرت و اقامت افراد ايرانى را در يمن بررسى كنيم تا موضوع بهتر قابل درك باشد . در زمان انوشيروان ، دولت حبشه از طريق دريا به يمن حمله آورد و حكومت اين منطقه را برانداخت . سيف بن ذى يزن پادشاه يمن به دربار انوشيروان آمد تا از وى يارى جويد و حبشيان را از يمن بيرون كند . مورخين نوشته‌اند سيف مدت هفت سال در تيسفون ( مدائن ) اقامت نمود تا اجازه يافت كه با انوشيروان ملاقات كند . سيف بن ذى يزن به انوشيروان گفت : مرا در جنگ با حبشيان يارى كن و گروهى از سربازان خود را با من بفرست تا مملكت خود را بگيرم . انوشيروان گفت : در آيين من روا نيست كه لشكريان خود را فريب دهم و آنها را به كمك افرادى كه با من هم عقيده نيستند بفرستم . پس از مشورت با درباريان و مشاورينش قرار شد كه گروهى از زندانيان محكوم به اعدام را همراه سيف بن ذى يزن به يمن بفرستند تا حبشيان را از آنجا اخراج كنند . اين رأى به تصويب رسيد و مورد عمل قرار گرفت . تعداد اين جماعت را در حدود هزار نفر نوشته‌اند ، و همين جماعت اندك توانستند حبشيان را كه عدد آنها از سى هزار هم بيشتر بود از پا درآورند و همه را هلاك كنند . فرماندهى ايرانيان در يمن به عهدهء شخصى به نام « وهرز » بود . پس از شكست حبشيان و مردن سيف بن ذى يزن ، همين « وهرز » ايرانى كه نام حقيقى آن « خرزاد » بود در يمن به حكومت رسيد و از دولت ايران متابعت مىكرد . اسلام « باذان » ايرانى و ساير ايرانيان مقيم يمن . هنگامى كه دين مقدس اسلام آشكار شد و نبى اكرم صلى الله عليه و آله دعوت خود را آغاز فرمود ، حكومت يمن به دست باذان بن ساسان ايرانى بود . جنگهاى حضرت رسول صلى الله عليه و آله با قبايل عرب و مشركين قريش در زمان همين باذان