يعنى روآوردن به سوى نور هنگام پرستش اهورامزدا به هيچ وجه به يكتاپرستى آنها خللى وارد نمىسازد ، كمااينكه پيروان ساير مذاهب نيز در حين خواندن نماز رو به سوى قبله مىكنند و كسى آنها را بدين سبب خاك پرست يا خاج پرست نمىخواند و نمىداند . » آقاى موبد اردشير آذرگشسب ، سپس ضمن اينكه از آتش به عنوان عنصر مقدس يا عنصر شريف ياد مىكند ، به ذكر فوايد آتش كه بر همه روشن است مىپردازد و آنگاه مىگويد : « در هرحال همهء اين پيشرفتها براى انسان اوليه تنها با كمك آتش سرخ و سوزان ميسر گرديده بود ، و در اين صورت او حق داشت كه براى آن ارزش و احترامى زياد قائل شود و آن را يك پيك آسمانى بداند كه براى كمك او از آسمانها به زمين فرود آمده است ، و براى آن معابد بسازد و يا آن را در اجاق خانهء خود پيوسته مشتعل نگه دارد و مانع ازبين رفتن وخاموشى آن گردد . » « 1 » در جواب آقاى موبد اردشير آذرگشسب عرض مىكنيم كه آرى خداوند متعال نورالانوار است ، اما نه به اين معنى كه ما اشياء را به دو قسم تقسيم كنيم : نورها و ظلمتها ، و خداوند را تنها نور آن نورها بدانيم نه نور ظلمتها . خداوند نورالانوار است به معنى اينكه هستى مساوى نور است و ظلمت مساوى عدم ، پس خداوند نور همه چيز است : « اللَّهُ نُورُ السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ » « 2 » . در اين جهت نور حسى از قبيل آتش و آفتاب و چراغ با سنگ و كلوخ تفاوت نمىكند . چنين نيست كه اگر رو به سوى آتش كنيم به سوى خدا روآورده‌ايم و اگر رو به سوى خاك كنيم رو به سوى نورالانوار نياورده‌ايم . ايشان مىگويند : « زردشتيان به وسيلهء نور با خداى خود راز و نياز مىنمايند . » من مىگويم : ولى يكتاپرستى اين است كه انسان آنگاه كه رو به سوى خدا مىآورد ، هيچ چيز را وسيله و واسطهء روآوردن قرار ندهد : « وَ إِذا سَأَلَكَ عِبادِي عَنِّي

--> ( 1 ) . مجلهء « هوخت » ، سال هشتم ، شمارهء 2 ، ص 29 ، ارديبهشت 48 . ( 2 ) . نور / 35 .