معتقدات آريايى اين است كه براى اين گياه درجهء خدايى قائل بودند . » « 1 » زردشت اين خرافه را منسوخ ساخت ولى بار ديگر اين خرافه در دورهء ساسانى احيا شد و جزء سنن زردشتى قرار گرفت . مىگويند در اوستا ى ساسانى در « هوم يشت » ( يسناى 10 بند 8 ) چنين آمده است : « آرى همهء مىهاى ديگر را خشم خونين سلاح در پى است ، اما آن مى « هوم » را رامش راستى همراه است . مستى « هوم » سبك سازد . هر آن مردمى كه هوم را چون پسر ( فرزند ) خردسالى نوازش كنند هوم ، خود را براى آنان آماده ساخته به تنشان درمان مىبخشد . » بار ديگر برگرديم به مسألهء اصلاحات زردشت . در كتاب تاريخ اديان تأليف جان ناس ، ترجمهء على اصغر حكمت مىنويسد : « خير و صواب از مد نظر عملى زردشت آن است كه زمين را كشت و زرع كنند و غلات و سبزيجات بپرورانند ، گياهان مضره و علفهاى هرزه را ريشه كن سازند ، اراضى باير را آباد كنند و زمينهاى خشك را آب دهند ، جانوران سودمند و بويژه گاو را كه براى كشاورزى حيوانى مفيد است به مهربانى و شفقت نگاه دارند و علوفه دهند . خلاصه آنكه آدم خوب و خير هميشه راستگو و از دروغ بيزار است ، بر خلاف آدم بد و شرير كه خلاف اين اعمال را پيشهء خود مىسازد و ابداً پيرامون عمل كشاورزى و زراعت نمىگردد ، زيرا انگرامئنيو ( روان پليد ) هميشه با اعمال فلاحتى سودبخش دشمن است . » و هم او مىنويسد : « زردشتيان قديم در مناجاتهاى خود مىگفته‌اند : من ديو را دشمن مىدارم و مزدا را مىپرستم . من پيرو زردشت هستم كه دشمن ديوان و پيامبر يزدان بود ، روانهاى مقدس « امشاسپندى » را مىستايم و نزد خداوند دانا پيمان مىبندم كه هميشه نيكى و نيكوكارى پيشه كنم ، راستى را برگزينم ، با فره ايزدى بهترين كار را در پيش گيرم ، در بارهء گاو كه از عطاهاى خير فرد است مهربان باشم ، قانون عدالت و انوار فلكى و پرتوهاى آسمانى كه منبع

--> ( 1 ) . مَزْدَيَسْنا و ادب پارسى ، ص 49 و 50 .