چرا ايرانيان براى وليد بن عبد الملك به عنوان داماد يزدگرد و براى يزيد بن الوليد به عنوان يك شاهزادهء ايرانى ابراز احساسات نكردند ، اما فى المثل براى امام رضا عليه السلام به عنوان كسى كه در ششمين پشت به يزدگرد مىرسد ، اينهمه ابراز احساسات كرده و مىكنند ؟ ! . اگر ايرانيان چنين احساسات به اصطلاح ملى مىداشتند ، بايد براى عبيد اللَّه بن زياد احترام فوق العاده‌اى قائل باشند ، زيرا عبيد اللَّه قطعاً نيمه ايرانى است . زياد پدر عبيد اللَّه مرد مجهول النسبى است اما مرجانه مادر عبيد اللَّه يك دختر ايرانى شيرازى است كه در زمانى كه زياد والى فارس بود با او ازدواج كرد . چرا ايرانيان كه به قول اين آقايان آن اندازه احساسات ملى داشته‌اند كه ائمهء اطهار عليهم السلام را به واسطهء انتسابشان به خاندان سلطنتى ايران به آن مقام رفيع بالا بردند ، عبيد اللَّه زياد نيمه ايرانى و مرجانهء تمام ايرانى را اين اندازه پست و منفور مىشمارند ؟ ! . سابعاً اين مطلب آنگاه مىتواند درست باشد كه شيعه منحصر به ايرانى باشد و لااقل دستهء اولى شيعه را ايرانى به وجود آورده باشد ، و از آن طرف هم عموم و لااقل اكثر ايرانيانى كه مسلمان شدند مذهب شيعه را اختيار كرده باشند ، و حال آنكه نه شيعيان اوليه ايرانى بودند ( به استثناى سلمان ) و نه اكثر ايرانيان مسلمان شيعه شدند ، بلكه در صدر اسلام اكثر علماى مسلمان ايرانى نژاد در تفسير يا حديث يا كلام يا ادب ، سنى بودند و بعضى از آنها تعصب شديدى عليه شيعه داشتند و اين جريان تا قبل از صفويه ادامه داشت . تا زمان صفويه اكثر بلاد ايران سنى بود . در زمان خلفاى اموى كه سبّ على عليه السلام در منابر رايج شده بود ، مردم ايران نيز تحت تأثير تبليغات سوء امويها قرار گرفته و اغفال شده بودند و اين برنامهء شنيع را اجرا مىكردند . حتى گفته مىشود كه پس از آنكه عمر بن عبد العزيز اين كار را قدغن كرد ، بعضى از شهرستانهاى ايران مقاومت كردند . اكابر علماى تسنن را تا قبل از صفويه ايرانيان تشكيل مىدهند اعم از مفسر ، فقيه ، محدث ، متكلم ، فيلسوف ، اديب ، لغوى و غيره . ابوحنيفه كه بزرگترين فقيه اهل تسنن است و « امام اعظم » خوانده مىشود ، يك ايرانى است . محمد بن اسماعيل بخارى كه بزرگترين محدث اهل تسنن است و كتاب معروف او بزرگترين كتاب حديث اهل تسنن است ، ايرانى است . همچنين است سيبويه از ادبا و جوهرى و