يكى از دو طرف وجود و عدم را رجحان و مزيت مىدهد و از همين جهت به علت ، نام « مرجّح » نيز مىدهيم . از اينجا بايد نتيجه گرفت كه : ( 1 ) . وجود شئ با علت خود يك رابطه و نسبت وجودى دارد كه با هيچ چيز جز او ندارد . ( 2 ) . علتى كه نسبت آن به دو چيز مساوى بوده باشد هرگز نمىشود يكى از آن دو را تخصيص به وجود دهد و نيز يكى از آن دو نمىشود به وجود اختصاص يابد ؛ و از همين جا دو قاعدهء معروف زنده مىشوند : يكى اينكه « ترجيح بلا مرجّح محال است » ، ديگر اينكه « ترجّح بلا مرجّح محال است » .