و از همين نظريه مىشود نتيجه گرفت كه ضرورت وجود هر معلولى كه « ضرورت بالغير » مىباشد منتهى به ضرورت علت است و چون اگر فرض كنيم كه اين ضرورتها بالا بروند و در جايى توقف نكنند ضرورت نخستين كه ضرورت معلول نخستين است پيدا نخواهد شد ناچار همهء اين ضرورتهاى بالغير به يك ضرورت بالذات منتهى شود . پس اين نتيجه به دست مىآيد كه :