كار انجام ندادن را براى خود « كار » پنداشته و او را در برابر كار نخستين ، كار دومى قرار داده ( « نيست » در برابر « است » ) و چنان كه قوهء نامبرده كار خود را كه حكم است با يك صورت ذهنى ( اين اوست ) حكايت مىكرد ، فقدان كار را نيز به مناسبت اينكه