مقدمه در ميان همهء مقدسات بشر « دانش » يگانه چيزى است كه همهء افراد ، از هر نژادى و تابع هر طريقه و مسلكى ، آن را مقدس مىشمارند و به رفعت و عظمت و تقدس آن اعتراف دارند و حتى نادان‌ترين نادانها نيز دانش را از آن جهت كه دانش است كوچك نمىشمارد و شايستهء تحقير نمىداند . محبوبيت و احترام دانش نه تنها از آن جهت است كه بهترين ابزار زندگى است و در مبارزهء حياتى به انسان نيرو مىدهد و توانايى مىبخشد و تسلط او را بر طبيعت مستقر مىسازد ؛ زيرا اگر چنين بود مىبايست انسان با آن چشم به دانش نگاه كند كه هر ابزار و وسيلهء كار ديگرى را مىبيند . تاريخ علم مقرون به رنجها و محروميتها و مصائب و متاعبى است كه دانشمندان در راه كسب علم تحمل كرده‌اند و زندگى مادى را بر خويش تلخ ساخته‌اند و اگر علاقه‌مندى انسان به دانش تنها به منظور رفع حوائج مادى زندگى بود پس اينهمه از خود گذشتگيها و صرف نظر كردن از عيش و لذتها و خوشيهاى زندگى در راه علم