علم و ايمان رابطهء علم و ايمان رابطهء انسانيّت انسان و حيوانيّت او ، به عبارت ديگر رابطهء زندگى فرهنگى و معنوى انسان را با زندگى مادّى او دانستيم . روشن شد انسانيّت در انسان اصالت و استقلال دارد ، صرفا انعكاسى از زندگى حيوانى او نيست . و هم معلوم شد كه علم و ايمان دو ركن از اركان اساسى انسانيّت انسان است . اكنون مىخواهيم ببينيم اين دو ركن و اين دو وجههء انسانيّت ، خود با يكديگر چه رابطه‌اى دارند يا مىتوانند داشته باشند . متأسّفانه در جهان مسيحيّت به واسطهء برخى قسمتهاى تحريفى عهد عتيق ( تورات ) انديشه‌اى در اذهان رسوخ يافته است كه هم براى علم گران تمام شده و هم براى ايمان . آن انديشه ، انديشهء تضادّ علم و ايمان است . ريشهء اصلى اين انديشه همان است كه در عهد عتيق « سفر پيدايش » آمده است . در باب دوم ، آيهء 16 و 17 « سفر پيدايش » دربارهء آدم و بهشت و شجرهء ممنوعه چنين آمده است : « خداوند آدم را امر فرموده ، گفت : از همهء درختان باغ بىممانعت بخور ، امّا از