لازم كتابهائى دربارهء آنها نوشته شده است و هى پشت سر هم نوشته مىشود . از اين نظر ، مانند كشورى هستيم كه اقتصادش پايهء اجتماعى ندارد ، هر كسى به سليقهء خود هر چه مىخواهد توليد مىكند و يا از خارج وارد مىنمايد ، بدون آنكه يك نيروى حسابگر ، آنها را رهبرى كند و ميزان توليد كالا يا وارد كردن كالا را بر طبق احتياجات ضرورى كشور ، تحت كنترل درآورد . به عبارت ديگر همه چيز به دست « تصادف » سپرده شده است . بديهى است كه در چنين وضعى برخى كالاها بيش از حد لزوم و تقاضا عرضه مىشود و بىمصرف مىماند و برخى كالاها به هيچ وجه در بازار يافت نمىشود . اينكه راه علاج چيست ؟ ساده است . هستهء اولى اين كار اصلاحى را همكارى و همفكرى گروهى از اهل تأليف و تصنيف و مطالعه مىتواند بوجود آورد . ولى متأسفانه غالبا ما آنچنان شيفته و عاشق سليقهء خود هستيم كه هر كدام فكر مىكنيم تنها راه صحيح همان است كه خود ما يافته‌ايم . من گاهى به برخى از اهل تأليف ، اين پيشنهاد را عرضه كرده‌ام ، اما آنها بجاى استقبال ، رنجيده و اين را نوعى تخطئهء سليقهء خود تلقى كرده‌اند . اين بنده هرگز مدعى نيست كه موضوعاتى كه خودش انتخاب كرده و دربارهء آنها قلمفرسائى كرده است لازم‌ترين موضوعات بوده است ، تنها چيزى كه ادعا دارد اين است كه به حسب تشخيص خودش از اين اصل ، تجاوز نكرده كه تا حدى كه برايش مقدور است در مسائل اسلامى « عقده‌گشائى » كند و حتى الامكان حقايق اسلامى را آنچنان كه هست ارائه دهد ، فرضا نمىتواند جلوى انحرافات عملى را بگيرد ، بارى حتى الامكان با انحرافات فكرى مبارزه نمايد و مخصوصا مسائلى را كه دستاويز مخالفان اسلام است روشن كند ؛ و در اين جهت « الاهمّ فالاهمّ » را - لااقل به تشخيص خود - رعايت كرده است . در سه چهار سال اخير ، قسمت زيادى از وقت خود را صرف مسائل اسلامى مربوط به زن و حقوق زن كردم ، بسيارى از آنها به صورت سلسله مقالات در برخى جرائد و مجلات و يا به صورت كتاب منتشر شد . از اينرو وقت خودم را صرف اين كار كردم كه احساس كردم جريان ، تنها اين نيست كه عملا انحرافاتى در اين زمينه پديد آمده است ، جريان اين است كه گروهى در سخنرانيها ، در سر كلاس مدارس ، و در كتابها و مقالات خود ، نظر اسلام را دربارهء حقوق و حدود و وظايف زن به صورت غلطى طرح مىكنند و به مصداق « خود مىكشى و خود تعزيه مىخوانى » همانها را وسيلهء تبليغ عليه اسلام قرار مىدهند و متأسفانه تودهء