يارانى چون ياران او مورد بدبينى امام حسين قرار نگيرد به او مىگويد : و اگر خواسته باشى همينجا باش ما با تو بيعت مىكنيم و تا دم مرگ ، در كنارت مىايستيم . امام حسين ( ع ) از منظور قلبى او و نيرنگ و نفاق و دروغش به خوبى آگاه بود همچنانكه در قدم گذاردن در اين راه نيازى به توصيه و تشويق عبد اللّه بن زبير و امثال او نداشت او با اعتماد و اطمينان كامل به خود ، راهش را ادامه مىداد و به همهء جنبه‌هاى موضوع و عواقب و نتايج آن ، واقف بود . او مىديد كه پذيرفتن بيعت با يزيد خطر غير قابل جبرانى بر اسلام است و مىديد كه چشمها از همه سو به اوست و در انتظار تصميم نهايى وى مانده است ، مردم عراق را نيز بيش از هر كس ديگر مىشناخت ، او خود و پدرش و برادرش تلخى خيانتها و زبونى آنها را چشيده بودند و انتظار نداشت كه از نظر نظامى به كمك آنها بر يزيد و ياران يزيد ، فايق آيد ولى وظيفه خود مىدانست كه در رويارويى با ولايت ستمگرانى چون يزيد و ديگران مردانه ايستادگى كند و به قيمت جان خود و كودكان خود و دربدرى زنانش اقدام كند تا معلوم شود اسلامى كه او نمايندهء آن است اجازهء چنين ولايتى را نمىدهد . او تصميم گرفت به هر قيمت شده به عراق رود ، مسلم بن عقيل رضوان اللّه عليه برايش از شتاب درآمدن به عراق و نيز از اصرار و اقبال مردم به او نوشته بود ، يزيد و يارانش نيز از تمامى حوادث كوفه باخبر شده بودند لذا از موسم حج سوء استفاده كرده تعداد بسيارى از افراد خود را روانه كردند تا حتى اگر امام حسين به پرده‌هاى كعبه آويزان هم شده بود ، او را بقتل برسانند و هنگامى كه امام حسين از اين جريان بو برد احرامش را درآورد و روز هشتم ذى حجة و پيش از آنكه حج خود را بانجام رساند از مكه بيرون آمد تا مبادا در مكه كشته شود و خونش به هدر رود و نتيجه‌اى كه از كشته شدنش به آن نحوى كه لرزه بر اندام ظلم و ظالمان افكند ، عايد نشود . چنانچه او مىتوانست امام حسين را در مكه به قتل رساند و همانگونه كه پدرش موفق شد على ( ع ) را در مسجد خدا در حال نماز كشت اين نقشه طبق دستور او عملى مىشد شايع مىكردند كه او را يكى از خوارج به قتل رساند و همانگونه كه دامن خود را از خون پدرش بالا گرفتند از خون او نيز بالا مىگرفتند و اين سخنشان به عنوان يك حقيقت تاريخى ، درمىآمد . در رواياتى كه به بيان خروج او از مكه و وداعش با محمد حنفيه پرداخته‌اند